Klik hieronder om naar het Forum te gaan.

Click below to go the Forum.

Created on:

1st May 2004,

Labor Day

Het KickStartPlan is een eerste voorstel om op basis van de resultaten van de multiple regressie analyse een concreet voorstel te formuleren om een ommekeer te bewerkstelligen. De presentatie is hier te downloaden (2,1 MB). De elementen ervan worden hieronder kort beschreven:

De voornaamste conclusies van de studie zijn als volgt:

Om welvaartsgroei en tewerkstelling te bekomen zijn er drie faktoren waarop de EU15 kan inspelen:

1. Een drastische verlaging van elke vorm van belasting op arbeid.

2. Een substitutie van belasting op arbeid door belasting op consumptie. (dit houdt de verkoopprijs constant)

3. Een drastische verlaging van het overheidsbeslag.

Het probleem is dat in de praktijk gelijk welke politieke overheid op elk moment de overheidsbegroting in evenwicht moet houden. Een tekort is niet alleen aanvaardbaar binnen de Europese context, het zou de schuldenlast die al zeer zwaar weegt op de toekomstige generaties nog erger maken en zal gezien de globale economische recessie de negatieve spiraal versterken. Terwijl een verlaging van de belasting op arbeid vrij snel meer tewerkstelling zal scheppen, tenminste als de maatregel voldoende signifikant is, zal de overheid de aanvankelijk lagere ontvangsten moeten halen uit een verhoging van de belasting op consumptie. Dit zal op zijn minst het vrij belangerijke onevenwicht tussen beide belastingsvormen nivelleren. De effekten ervan zullen evenwel beperkt blijven omdat ook aan de structurele oorzaak van het probleem dient gewerkt te worden, nl. het te omvangrijke overheidsbeslag. Politiek ligt dit probleem nog moeilijker dan de eerste twee maatregelen omdat de politici zelf betrokken partij zijn.

Daarom stelt WorkForAll voor in eerste instantie te streven naar een mechanisme om een begrotingsoverschot te bekomen. Dit kan op vrij eenvoudige wijze door de bestaande arbeidsreserve in te schakelen. Grosso modo bestaat deze uit werklozen en andere groepen zoals brug-gepensioeneerden die uit de werkloosheidstatistieken geweerd werden. In Belgie behelst dit ongeveer 1,15 miljoen mensen of een derde van de aktieven die nu van een vervangingsuitkering leven. Er wordt voorgesteld iedereen die nu niet tewerkgesteld is en van een vervangingsinkomen leeft, toe te laten werk aan te nemen tegen een onbelast nettoloon. M.a.w. geen sociale bijdragen, geen werknemersbelasting en geen werkgeversbelasting. Voor de bedrijven betekent dit dat extra werkkrachten kunnen aangenomen worden voor gemiddeld de helft tot een derde van de huidige kostprijs. Het spreekt vanzelf dat controle maatregelen nodig zullen zijn om misbruiken te voorkomen, maar de eenvoudigste maatregel bestaat erin de bestaande loonbelasting te bevriezen waarbij elke nieuwe aanwerving gebeurt tegen nettoloon. Dergelijke maatregel kost niets aan de overheid of aan sociale zekerheid en behoudt de sociale zekerheid voor de betrokkenen. Ze kan wel aanleiding geven tot ongeveer 30 % economische groei eens het systeem op regime. Deze groei zal automatische aanleiding geven tot meerontvangsten bij de overheid waardoor de budgetaire ruimte ontstaat om blijvende veranderingen door te voeren, zoals een trapsgewijze afschaffing van de loonbelasting en een afslanking van het overheidsapparaat. Een verschuiving naar consumptie belasting zal neutraal zijn voor de consumptieprijzen. Integendeel, men zich eerder verwachten aan prijsdalingen, een toename van de export en een afname van de import. In de presentatie worden ook enkele denkpistes voorgesteld om tot een afslanking van de overheid te komen. het voornaamste aspekt hierbij is de-monopolisering van de overheidsdiensten gekoppeld aan het toepassen van dezelfde regels van corporate governance en transparantie die de overheid aan de bedrijfswereld oplegt.

Tenslotte wordt gewezen op een andere benadering die wellicht ideologisch haalbaarder is, nl. het invoeren van een MaxTaks. Uit berekeningen blijkt dat dit bv. op het gebied van de inkomsten en loonbelasting volstaat met een maximale taks van 25 % (of ongeveer de helft van het huidige niveau), zonder dat de overheid inkomsten moet derven. Dit is grotendeels te wijten aan het afschaffen van alle aftrekposten en een drastische administratieve vereenvoudiging (nu bedraagt die zo’n 10 % van de ontvangsten). Indien we evenwel ook een rendementsverbetering van 50 % bij de overheidssector in rekening brengen (cfr. studie ECB), dan komt men tot de conclusie dat in het optimale geval een vlaktaks van 12.5 % kan volstaan. Dit geeft ook ruimte om de belastbare vrijstelling drastisch te verhogen. Indien die vrijstelling via maandelijkse voorafbetalingen aan de burger gestort wordt, kan dit de basisfunktie van de Sociale Zekerheid overnemen. Uit de berekeningen blijkt nogmaals het grote belang van economische groei en dat elke maatregel die men neemt pas echt effect resorteert indien men opteert voor eenvoud en efficientie om aldus het enorme overheidsbeslag terug te dringen onder het Armey-optimum.