Klik hieronder om naar het Forum te gaan.

Click below to go the Forum.

Created on:

1st May 2004,

Labor Day

Een aanbod-economisch beleid als remedie voor stagnatie en recessie

Voorwoord:

Economie is van alle tijden en hetzelfde geldt voor belasting, ook al dient gezegd dat de huidige niveaus die in Europa bereikt worden historische records breken, als we de dictatoriale communistische staten buiten beschouwen laten. In het verleden heeft de huidige situatie waarbij een hele regio zich rechts van het Armey optimum bevond, nog voorgedaan. Een klassieke remedie werd dan ofwel aangerijkt door een Keynesiaans beleid waarbij de overheid eerder via een direkte stimulatie van de consumptie geprobeerd heeft de economie terug op gang te trekken, ofwel via een zogenaamd aanbodsbeleid. Er zijn op dit moment geen aanduidingen dat een Keynesiaans beleid op zichzelf wel gewerkt heeft ook al is dit nog steeds een geldende economische doctrine. Wat wel vaststaat is dat een aanbodsbeleid wel dikwijls gewerkt heeft, ook al werd dit dikwijls omwille van ideologische redenen onder de mat geveegd. Bij nader toezien, is een betere term voor aanbodsbeleid wellicht een “opportuniteitsbeleid”. Eerder dan op een centraal planmatige manier de economie te onwrichten, verlegt een aanbodsbeleid het initiatief naar de burger, o.a. door de belastigen te verlagen, waardoor het individu zelf meer opportuniteiten gaat nastreven waar de gemeenscahp als geheel beter van wordt. Hieronder de samenvatting van een historische studie door Willy De Wit. De volledige tekst vindt u hier (550 KB).

SAMENVATTING

Op 13 augustus 1981 werd in de USA geschiedenis geschreven. Op die dag werd een wet gestemd, die de wereld ingrijpend zou veranderen. Een nooit geziene welvaartsexplosie zou plaats hebben, niet alleen in de VS. De ganse Westerse wereld werd meegezogen in de expansie, gekenmerkt door een sterke stijging van de werkgelegenheid, een ineenstorting van de toenmalige zeer hoge inflatie en een nooit geziene groei van het BBP (Bruto Binnenlands Product). De nieuwe economische politiek, die mogelijk werd gemaakt door bovenstaande wet, betekende een omkering van het tot dan toe gevoerde Keynesiaans beleid.
Wij bespreken in ’t kort de dramatische toestand van de Amerikaanse economie op het einde van de jaren ’70 tijdens het bewind van President Carter. In overeenstemming met de leer van Keynes werd een expansief monetair beleid gevoerd, o.m. door stijgende overheidsuitgaven, met als gevolg een uit de hand gelopen inflatie, die bestreden werd met torenhoge belastingtarieven. Het gevolg : een zware recessie met stijgende werkloosheid.
 In 1981 kwam de redding toen Ronald Reagan de wereld verbaasde toen hij de Keynesiaanse leer in vraag durfde stellen. Volgens hem moest niet de vraag (de consumptie) worden opgedreven, maar wel het aanbod (de productie). Hiertoe moest voldoende aanmoediging worden ingebouwd. Hoe kon dit beter dan door een zeer aanzienlijke verlaging van het hoogste marginale belastingtarief. Dit hoogste tarief was de boze wolf die de productie tegenhield.  Deze no nonsens-President stelde het zeer eenvoudig : “de mensen produceren omdat zij er goed voor betaald worden. Als de overheid met het grootste deel gaat lopen, dan verdwijnt de stimulans.” Hij verlaagde daarop de hoge belastingtarieven op zeer ingrijpende wijze. Wij bespreken de buitengewone resultaten die met deze nieuwe aanpak werden bereikt. Tevens gaan wij in op de (onterechte) kritiek die Reagan te verduren kreeg, zowel in de media als in academische kringen. Vooral de desinformatie over het begrotingstekort was compleet  fout en was volkomen onterecht. Dit wordt aangetoond met cijfermateriaal.
Ook Ierland heeft in het voorbije decenium een mirakel verwezenlijkt op economisch gebied, met een gelijkaardige aanpak. Dit land wordt dan ook terecht de “Celtic Tiger” genoemd en dit wegens de ongeëvenaarde welvaartsgroei.
Verder komt aan bod het toenmalige West-Duitsland in 1948 met de legendarische economie-minister Ludwig Erhard, de grondlegger van het Duitse “Wirtschaftswunder”. De term aanbodeconomie was toen nog niet gekend, maar hij heeft ze wel toegepast. Erhard kan dan ook aanzien worden als een man die voorop was op zijn tijd. Ook vermelden wij even IJsland. Tot slot komt een zeer slechte leerling van de klas aan bod, nl. ons eigen land. Van de “aanbodeconomie” heeft men in België blijkbaar nog niet horen spreken.

Auteur : Willy De Wit