De spaarders zijn kop van jut

In het luik "sanering van de overheidsfinanciën" van de nota Di Rupo  gaat het overgrote deel (2/3) naar nieuwe lasten en wordt er nauwelijks bespaard (slechts 1/3). (De nieuwe lasten worden wel voor een deel anders benoemd). Het zijn vooral de spaarders en beleggers die het zwaarst worden getroffen. Waarschijnlijk geen toeval omdat het merendeel van de spaarders en beleggers zich bevinden in het meer welvarende Vlaanderen en veel minder in het armere Wallonië, zodat Di Rupo hiervan niet zoveel politiek nadeel zal ondervinden. Wat verandert er :

De franstaligen blokkeren de regeringsonderhandelingen omdat zij niet willen weten van fiscale autonomie. Zij vrezen fiscale concurrentie, waarbij deelstaten met gunstige belastingtarieven economische activiteit zouden afsnoepen van minder belastingvriendelijke regio’s, wat in deze laatste regio’s zou kunnen leiden tot minder belastingontvangsten en ook tot werkloosheid.   Die vrees is naar onze mening onterecht. De ervaringen in landen waar belastingcompetitie wordt toegepast tonen integendeel aan, dat dergelijke competitie een gezonde economische dynamiek op gang brengt, waar elke regio van profiteert. Het is niet zo dat de ene regio wint wat de andere kwijtspeelt, neen, elke regio heeft er baat bij, zo blijkt.

Gisteren (16/08) werd door Bart De Wever het voorstel tot een herwerking van de financieringswet  op de onderhandelingstafel gegooid, dit tot grote verbazing van de franstaligen. Het is eerder verbazend, dat dit nog niet veel eerder is gebeurd. Deze ongelooflijk ingewikkelde wet van 16 januari 1989 is inderdaad een gedrocht, dat slecht beheer aanmoedigt en goed beheer bestraft.