Wat is er toch allemaal aan het gebeuren in Volkswagen Vorst? De vakbonden hebben een maximum aan voordelen uit de bus gesleept en hebben nog maar pas gestemd om verder te werken, maar toch gaan de vakbonden opnieuw staken, zeer onbegrijpelijk als we de rol en eigenlijke functie van een vakbond eens onder de loep nemen.

Het rommelde al sinds het heropstarten van de productie bij de vakbonden en personeel. De Waalse socialistische vakbond FGTB, wilde voortstaken om nog enkele voordelen en hoge premies in de wacht te slepen. De Vlaamse vakbonden wilden het werk hervatten, weer eens een bewijs dat de minimaliserende toon van 'communautaire probleempjes' eigenlijk een pertinent cultuurverschil inhoudt, veel verregaander dan enkele kleine taalproblemen.

De FGTB besloot dan toch uiteindelijk om terug het werk neer te leggen, en als de Waalse socialistische familie, politiek of dus ook vakverbond, een draai in een richting doet, mag je er wel zeker van zijn dat de Vlaamse aanhangers van dezelfde ideologie weldra zal meestappen.

Een aantal waarnemers vonden de hele situatie echt onbegrijpelijk, een vakbond die nu zelf de tewerkstelling bedreigt, en dat vanwege de drang naar zo hoog mogelijke uitkeringen en premies, dat kan toch niet de echte bedoeling van een vakverbond zijn? En ik moet deze commentaar 100 % gelijk geven. De vakbonden, zeker in socialistische huize, hebben gevoel met hun 'raison d'être' verloren, ze willen niet meer instaan voor hun kerntaken, werkzekerheid en -veiligheid, maar eerder zoveel mogelijk in de wacht slepen m.b.t. werkloosheidsuitkeringen.

Vroeger had men het idee dat een vakbond bedoeld was om werkzekerheid te bieden, om samen alles in het werk te zetten voor het werk te behouden, en niet om alles op te geven en te gaan onderhandelen voor werkloosheidsuitkeringen en brugpensioenen. De vakbonden lijken zich steeds meer af te keren van hun eigen achterban, zo zei een afgevaardigde van een vakbond bij de voorstelling van het Vlaamse businesplan 'Vlaanderen in Actie', dat "de Vlaamse regering zich teveel focuste op de hardwerkende Vlaming". Dit moet je maar eens aanhoren als je een werknemer bent die hard zwoegt voor een gezin in ere te houden, dat de organisatie waarop je vertrouwt dat ze jouw arbeidsbelangen met hand en tand verdedigt nu komt te zeggen dat je teveel aandacht krijgt.

Vakbonden zouden zich dringend moeten bezinnen over hun rol bij het verloren gaan van werkgelegenheid, niet alleen in Volkswagen, maar over heel België. Hun historische functie was om hun aangeslotenen werkzekerheid te bieden, alles te doen om het belang van hun arbeid te onderstrepen, maar wat de vakbvonden nu doen is hen verwijzen naar de verzorgingsstaat, naar de onverschillige, massacultuur van sollipsistische leegheid, gecombineerd met kuddegedrag. Ik denk dan altijd aan de woorden van de Ierse achtiende eeuwse filosoof en politicus Edmund Burke: "the governement can't take the place of the costly fabric of society". Dat kostelijk weefsel zou een gezin, een familie, een vereniging moeten zijn, maar de instituties zijn aan het aftakelen. Sommigen, zoals de vakbonden hebben zich afgekeerd van hun kerntaken en lopen vrolijk mee in de pas van sommige totalitaire ideologieën en utopisten van de verbetering en de eeuwigdurende vooruitgang. Anderen, zoals het gezin, worden steeds meer afgetakeld door de staat, die steeds meer de rol van ouder opneemt.

Mijn advies is duidelijk, als de beschaving in ere wil blijven bestaan zal het nodig zijn dat velen zich moeten (her-)bezinnen over hun rol, de staat op socio-politiek vlak, en de vakbond op socio-economisch vlak.