"Bestaat er nog ministeriële verantwoordelijkheid in Belgenland? De vraag stelt zich sinds vele jaren. De voormalige minister van buitenlandse zaken en minister van Staat Marc Eyskens heeft daar nochtans al in 1991 een duidelijk antwoord op gegeven. Het antwoord is neen. Niet alleen banken gaan failliet, ook de Belgische staat is failliet. Dat is het resultaat van 20 jaar wanbeheer van ministers die niet gecontroleerd werden door het parlement en het land in een volledige chaos hebben gestort."

In 1991 liep de Palestijnse terrorist Walid Khaled vrij rond in Brussel met een geldig visum voor België. Marc Eyskens als politiek verantwoordelijke minister zei toen in het openbaar: "In elk ander land zou ik ontslag nemen, maar niet in dit Apenland". Mark Eyskens was niettemin blij dat hij de titel kreeg van burggraaf en minister van staat, van 10,5 miljoen apen dus. Twee jaar later, op 20.10.1993, kreeg ook de vermeende terrorist Amanullah Khan een geldig visum voor België, van de Belgische ambassade in Islambad, om een Europese socialistische rondetafelconferentie bij te wonen in Brussel. Tegen deze vermeende terrorist was een internationaal aanhoudingsbevel uitgevaardigd en hij stond internationaal geseind op vraag van Indië. Toch kreeg hij een reisvisum om twee dagen in België te verblijven en werd hij na aanhouding in Brussel onmiddellijk vrijgelaten om het vluigtuig te nemen naar Pakistan. Dit was een nieuw bewijs dat België een Apenland bleef en wanbeheer de regel is. De verantwoordelijke minister achtte zich niet politiek verantwoordelijk. Hij paste ook op zichzelf de 'Eyskens-doctrine' toe.

Minister van Staatsschuld
Sinds enige jaren hebben de ministers echter een nieuwe 'verantwoordelijkheidsdoctrine' uitgevonden. Zijzelf moeten weten of ze kunnen aanblijven of niet. Hoeveel keren werd dit niet publiek herhaald. De minister Patrick Dewael, in opspraak gebracht, moest zelf weten of hij kon aanblijven. Hij vond natuurlijk dat hij kon aanblijven, volgens de nieuwe 'ministeriële verantwoordelijkheidsdoctrine'. De Kamer achtte het niet nodig een motie van wantrouwen in te dienen en zijn ontslag te eisen. Marc Eyskens heeft ook door zijn minachtende uitspraak over België, dit land definitief belachelijk gemaakt en onherstelbare internationale schade toegebracht. Zijn partij, die veruit de sterkste was, en decennia lang aan de macht bleef, heeft van dit land dus een Apenland gemaakt. Deze partij draagt de grootste verantwoordelijkheid voor de Belgische federale schuldenberg van 300 miljard euro. Tijdens het bewind van Wilfried Martens steeg de schuldenberg van duizend miljard BEF tot 8 duizend miljard BEF. Nooit moest Martens zich als eerste minister verantwoorden voor de voortdurende stijging van de staatsschuld onder zijn bewind. Zijn opvolger Jean-Luc Dehaene luidde het tijdperk in van de verkoop van openbare gebouwen om de gaten in de begroting te vullen, die onstonden door zijn slechte loodgieterij (slecht bestuur). Na hem heeft Verhofstadt daarvan een bestendige begrotingsregel gemaakt. Tijdens zijn achtjarig bewind heeft hij bijna alle federale bezittingen verkocht, in plaats van te saneren. Dat noemen de media nu de man die zou moeten terugkomen en België redden, nadat hij een puinhoop achterliet. Tijdens vele jaren werd het belastingsgeld verspild en België is nu virtueel in staat van faillissement. De Groenen en de socialisten weten dit schijbaar niet. Zij spreken voortdurend van een 'rijk' land dat meer van zijn budget moet afstaan voor ontwikkelingssamenwerking. Wilfried Martens is ook Minister van Staat, maar vooral Minister van de Staatsschuld. Had de staat over 300 miljard euro reserves beschikt, dan moest Leterme nu niet de staatsschuld doen stijgen met 5,8 miljard euro. De lening van 5,8 miljard euro om in de Fortis- en Dexiaput te stoppen, daarvoor moet de belastingsbetaler elk jaar nog 250 miljoen euro (10 miljard BEF) meer intrest bijbetalen. Niet alleen de banken zijn failliet, ook de Belgische staat is failliet. Dat is het resultaat van 20 jaar wanbeheer van ministers die niet gecontroleerd werden door het parlement en het land in een volledige chaos hebben gestort. Marc Eyskens weet al lang dat er in dit 'Apenland' geen ministeriële verantwoordelijkheid meer bestaat.


België is geen democratie meer, maar wel een echte particratie
De minister moet alleen nog opstappen als zijn partij hem daartoe dwingt. Onze zeven parlementen hebben niets in de pap te brokken. Noch de federale, noch de regionale ministers worden gecontroleerd. De oppositie van vandaag is de meerderheid van morgen. Zij spreekt alleen 'politiek correct', en doet alsof ze controleert. Alle politici van de traditionele partijen moeten 'politiek correct' spreken zowel in de meerderheid als in de oppositie. De enen moeten zwijgen over het wanbeheer van de anderen, om niet te spreken van de corruptie in de administratie op alle niveaus en het uitvinden van onnodige lucratieve posten voor minnaressen, vrienden en familieleden. Wie niet politiek correct spreekt is een populist en poujadist. De partijen die niet politiek correct spreken kunnen nooit deelnemen aan een regering. De ministers zijn verantwoordelijk tegenover de Kamer van Volksvertegenwoorders. Dat staat althans in Art. 101 van de grondwet. Het zwaartepunt van de politieke controle op de regering ligt bij de Kamer. Enkel de Kamer kan een regeringslid of de hele regering via een motie tot ontslag dwingen. De Senaat is echter niet volledig uitgesloten. Zij heeft ook nog controlemogelijkheden via artikel 56 van de grondwet. Dit artikel bepaalt dat elke kamer beschikt over het recht van onderzoek. Het is duidelijk dat het begrip 'verantwoordelijkheden' wel degelijk de strafrechtelijke en politieke verantwoordelijkheid van (gewezen) ministers kan omvatten en dat een onderzoekscommissie dienaangaande vaststellingen kan doen. De onderzoekscommissie moet eerder de precieze rol van de betrokkenen vaststellen. Het komt uitsluitend aan de Kamer van volksvertegenwoordigers toe om hieraan, in voorkomend geval, de nodige politieke en juridische gevolgen te verbinden met betrekking tot de hierboven aangehaalde grondwetsbepalingen. Het komt slechts zelden voor dat een onderzoekscommissie zich uitspreekt over de verantwoordelijkheid van regeringsleden. In de meeste gevallen beperkt een onderzoekscommissie zich tot het formuleren van aanbevelingen, die al dan niet worden overgenomen door de plenaire vergadering van de betrokken Kamer. De parlementaire controle is in de grondwet ingeschreven, maar in de praktijk staat het parlement volledig buiten spel.

De commissies doen aanbevelingen waarvan meestal niets in huis komt. De parlementsleden richten graag onderzoekscommissies op, op voorwaarde dat de politici daardoor zelf niet in de knel raken en er materieel en electoraal voordeel kunnen uithalen. (50 euro’s per uur bijbetaald), hotels en restaurants zoals dit het geval is geweest in de zaak Dutroux. De commissie 'Lumumba' heeft twee jaar gepalaverd en dure experten gehoord. Een enorme geldverspilling om de senatoren bezig te houden in een praatbarak waarin ze zich anders te veel vervelen. Bovendien brengt dit veel op en kan men bevriende experten ook iets laten verdienen. De senatoren moeten voor de schijn wel doen alsof ze veel werken, alhoewel ze een heleboel mandaten of activiteiten cumuleren. Deze cumulatie bewijst meer dan voldoende dat senator een luizenbaantje is. Senatoren die 7O jaar oud zijn of meer, cumuleren dit mandaat met burgemeester en een tiental andere mandaten. De cumul van zoveel mandaten bewijst op zichzelf dat ze de politiek gebruiken om zich te verrijken maar niet om hun taak ernstig uit te voeren. Herman Decroo wil cumuleren tot de dood. Jean-Luc Dehaene, bijna 7O jaar oud, kan ook europarlementslid zijn, burgemeester (dat heeft hij nu opgegeven), maatschappijbeheerder in een antal grote bedrijven, maar er komt nog een nieuwe cumul bij: voorzitter van Dexia. Hij was ook beheerder bij Lernaut & Hauspie maar heeft daar als loodgieter niets gerepareerd. Gisteren las hij een tekst op de VRT over Dexia, hij moest zich sterk inspannen om elk zinnetje eruit krijgen. Dat is de man die Dexia moet redden. Dat is spotten met de mensen die hun geld hebben verloren. Decroo kan geen PC gebruiken, ik vraag mij af of Dehaene dit wel kan, nu hij toch opperchef wordt van Dexia? Na die aanstelling zou ik onmiddellijk mijn geld bij Dexia weghalen, daar de loodgieter niet meer zal realiseren bij Dexia als toen hij beheerder was bij Lerhout & Hauspie.

De versplinterde ministeriële bevoegheden leiden tot onverantwoordelijkheid en enorme geldverspilling
Door de gewestvorming zijn de bevoegheden verpreid over 6 regeringen en 7 parlementen en een 60-tal ministers. Daardoor worden veel bevoegheden verdeeld, niet alleen tussen de gewestregeringen en de federale regering, maar ook nog eens binnen de federale regering en binnen de gewestregeringen. Niemand geraakt er nog wijs uit. De versplinterde ministeriële bevoegheden leiden tot onverantwoordelijkheid en enorme geldverspilling. De regionalisering zoals ze werkt is synoniem geworden van verwarring en desorganisatie. Dit land werkte beter onder een 'centraal bestuur' met 1 regering dan nu met 6 regeringen die gedurig conflictbevoegdheden uitvechten voor de rechtbanken. Vermits dit federaal systeem echter onomkeerbaar is, blijft alleen de mogelijkheid om een aantal overtollige instellingen af te schaffen om de institutionele warboel een beetje te vereenvoudigen.(vb. de onnodige senaat). Om maar énige voorbeelden van Vlaams wanbeheer te geven: denk aan de kleiputten voor baggerspecie, waarvoor de Vlaamse Regering maandelijks vierhonderdduizend euro betaalt tijdens 15 jaar, en waarvoor al 8,8 miljoen euro is betaald zonder dat er ook maar iets in die putten kan worden gestort, omdat de vergunningen ontbreken. Voor deze miljoenenverspilling wordt geen enkele minister op het matje geroepen. Wel wordt er gesproken over de eventuele verantwoordelijkheid van de overleden politicus Valère Vautmans. Het aantal kabinetsleden in de Vlaamse regering stijgt elk jaar, het gesjoemel met de openbare aanbestedingen is schering en inslag, de stijging van het aantal overbodige ambtenaren is de laatste jaren altijd maar toegenomen. Er was nochtans een plan om het aantal in te krimpen, maar de Vlaamse Regering deed zoals de Waalse Regering en de Brusselse Regering, en verhoogde het aantal 'kabinettards'. Verhofstadt ging de kabinetten afschaffen, maar na acht jaar bewind, bleef het een electorale belofte die hij nooit verwezenlijkte. België is institutioneel onredderd door de versnippering van de bevoegdheden. Dit heeft tot gevolg dat het land onbestuurbaar is geworden. Het wordt tijd dat éénzelfde materie door éénzelfde minister wordt behandelt, om eindelijk eens te weten wie nu echt verantwoordelijk is voor wat. De gewestvorming is een kolossale geldverspilling die de burger doet kreunen onder de belastingen om dit 'institutioneel monster' in leven te houden. De belastingbetaler moet drie keer zoveel polici onderhouden door dit absurde systeem en men schotelt hem dit voor als een 'goede zaak voor de Vlamingen'. De gewestvorming is de 'kip met de gouden eieren' voor onze ontelbare politici. Het is echter een 'onbetaalbare kip' geworden, die de bevoegdheden heeft versnippert en administratieve chaos verwekt. Van België drie onafhankelijke staten maken is even onbezonnen. Wallonië moet gedwongen worden een andere politiek te voeren en zich te herstellen om de miljoenentransferten uit te doven. Dit mag geen reden zijn om België te splitsen.

De 'vox partita' staat boven de 'vox populi'
De ministers en de parlementsleden trekken zich niets meer aan van de «vox populi» eens de verkiezingen voorbij. Een regering van het volk, door het volk en voor het volk zoals Abraham Lincoln het uitdrukte, is altijd een utopie geweest. Bij de tradionele partijen behoren ook de Groenen of Ecolo. Door coalitievorming worden bijna alle verkiezingsbeloftes onmogelijk en alle partijen maken zich schuldig aan 'populisme', of loze beloften. In België kan geen enkele partij de volstrekte meerderheid behalen. De 'traditionele partijen' behouden hun machtsmonopolie door desnoods allemaal samen in een monstercoalitie te treden. Deze heteroclite coalities verlammen het regeringswerk en vormen op zichzelf een belemmering voor 'goed bestuur'. De ministers moeten zich niet veel bekommeren over de mening van de bevolking. Het zijn de oppermachtige partijbonzen die beslissen wie minister wordt en wie op een verkiesbare plaats op de lijst komt. De 'vox partita' staat boven de 'vox populi'. In de partij moet men dus zeer braaf de 'partijlijn' volgen en stemmen zoals de partij het heeft bevolen. Kijk naar de abortuswet, de CVP-mandatarissen moesten er verplicht tegenstemmen of ze dat goed vonden of niet. Dat noemt men dan democratie. Wie in de partij zich niet 'slaafs' gedraagt wordt eruit gestoten, een paria. Slechts enkele partijbonzen hebben de macht binnen het partijapparaat. Iedereen moet meewerken aan het politiek correct systeem. De journalisten schrijven politiek correct en de ministers bellen ze regelmatig op. Als ze tegenover de ministers 'vriendelijk blijven' dus politiek correct, dan kunnen ze meereizen en logeren en dineren in een duur hotel. Er is geen enkel parlementslid van geen enkele partij dat echt oppositie voert (laten we het VB buiten beschouwing wegens zijn laakbare ideologie), behalve dan Jean-Marie Dedecker. Deze politicus is zeer actief, vindingrijk en heeft veel dossierkennis, maar ook de moed wantoestanden aan te klagen. Dat wil absoluut niet zeggen dat ik 'al zijn standpunten deel', ik heb het hier alleen over zijn politieke moed en dossierkennis. Schijnbaar weten sommige journalisten niet meer dat de parlementsleden de uitvoerende macht moeten controleren. Jean-Marie Dedecker heeft de schandalige benoemingspolitiek in het kabinet van Patrick Dewael openbaar aangeklaagd. De journalisten hadden hem moeten steunen, vermits hij zijn taak van parlementlid heeft uitgoefend zoals voorgeschreven door de grondwet. Het dagblad De Morgen vond schijnbaar niet dat corruptie en onwettig benoemen mochten kenbaar gemaakt worden door Jean-Marie Dedecker. Men trachtte hem belachelijk te maken, door te schrijven dat hij altijd het ontslag vraagt van 'iedereen' en Jean-Marie Dedecker is natuurlijk een populist volgens De Morgen daar hij de norm van 'politiek correct parlementslid' niet respecteert. Deze politicus vroeg alleen het ontslag van corrupte ambtenaren en van de verantwoordelijke minister en niet van iedereen zoals het dagblad vermeldde om hem te discrediteren. Of men is een pupulist en poujadist zodra men de regel van 'politiek correct' denken overtreedt of men is zelfs een racist als men over immigratie wil spreken. Als Leterme de verkiezingen wint met een hele boel valse verkiezingsbeloften (wat andere politici trouwens ook doen), dan is hij geen populist, omdat hij tot een 'politiek correcte' partij behoort. B.H.V moest gesplitst worden, anders trad hij niet in een regering. Iedereen wacht nog altijd op zijn vijf minuten politieke moed. Alle politici zijn 'pupulisten', maar Jean-Marie Dedecker vervult goed zijn parlementaire taak, controleert de uitvoerende macht en eist het ontslag van zij die sjoemelen. Dat is geen populisme, dat is parlementaire controle.

Er ontbreken veel Jean-Marie Dedeckers
Dat minister Patrick Dewael politiek verantwoordelijk is en ontslag moest nemen is een waarheid als en koe. Op 22.6.2007 schrijft Jan Adam van het ACV een aangetekend schrijven aan minister Dewael om "manifest onwettelijke feiten te melden" en verwijst naar de toekenning van loonschalen klasse A4 en ook naar de benoeming in het niveau A van een persoon die "ongeschikt werd verklaard". Hij voegt er aan toe: "Buiten de wil van de selectiecommissie AIG werd binnen de AIG het feit ongeschikt eenzijdig omgezet in 'geschikt'." Anders gezegd; de vakbondsman maakt gewag van valsheid in geschrifte en gebruik ervan (zie de volledige briefwisseling op de site van Lijst Dedecker). Deze brief werd ook overgemaakt aan verschillende andere overheden. Op 11.7.2007 gaf de minister in fine van zijn brief een antwoord aan Jan Adam dat alle verbeelding tart. De minister antwoordt: "Ik hoop dat alle personeelsleden het elan (her)vinden om enthousiast en gemotiveerd verder te werken, in functie van de visie en opdrachten van het korps of de dienst waarvoor ze werken, en dat vanuit de post die ze bezetten, samen met de collega’s, veeleer dan zich te fixeren op 'het bord' van de collega’s." Het antwoord van de minister is ronduit schandalig. In plaats van onmiddellijk op te treden, een onderzoek te bevelen en maatregelen te nemen, laat hij weten dat de vakbond zich niet moet bemoeien met het gesjoemel in zijn kabinet en in hun eigen 'bord' moeten kijken. Hij doet dus niets aan deze secretaressen die een generaalswedde krijgen en een 'chauffeur de maître'. Hij wacht één jaar lang tot de bom ontploft in de dagbladen en Jean-Marie Dedecker de onregelmatige bevorderingen van secretaressen uit de doofpot haalt.

Wat de minister aan het ACV antwoordt is op zichzelf genoeg om zijn ontslag onmiddellijk te eisen. Het is een onverantwoord gedrag van iemand die tracht de zaken in de doofpot te steken. Niet Jean-Marie Dedecker is hier de populist maar de klokkenluider. Sommige journalisten die Jean-Marie Dedecker daarom trachten te discrediteren, weten zelf niet meer wat democratie en parlementaire controle betekenen. Ik zou zeggen aan sommige journalisten: waarom hebben wij zo weinig populisten zoals Jean-Marie Dedecker die zijn taak vervult en de uitvoerende macht controleert? Dan zouden wij opnieuw mogen hopen op beter bestuur, meer democratie, en minder gesjoemel. Een jaar na de feiten maakt Patrick Dewael de onregelmatige promoties toegekend bij K.B. nietig, door nieuwe 'onwettige K.B’s' waartegen de bevorderde dames natuurlijk in beroep gaan. Patrick Dewael als jurist en minister, weet heel goed dat hij die bevorderingen niet meer kon vernietigen, omdat de termijn was verstreken, en dat hij dus eens te meer onwettig ging handelen. Het beroep tegen deze promoties moest worden ingesteld bij de Raad van State binnen de zestig dagen, zoniet zijn ze definitief. Een jaar later onwettige K.B’s uitvaardigen om de promoties te vernietigen zijn schijnmanoeuvers om te doen geloven dat hij nu wel optreedt en alles terug in orde brengt. Het resultaat is echter dat de Raad van State alleen zijn onwettige K.B’s waarmee hij de promoties vernietigt, zelf zullen worden vernietigd en dat de dames hun graad en hun generaalswedde zullen behouden en misschien ook nog hun 'chauffeur de maître'? Bovendien zal de belastingsbetaler ook nog de advocaten moeten betalen die de minister zal aanstellen om voor de Raad van State te pleiten over zijn onwettige KB’s. Na vernietiging ervan zullen de gepromoveerde dames zich nog doen doorgaan als slachtoffers en onvermijdelijk hun 'promotie' behouden tot op hun pensioenstelling.

Guillaume Plas