Eindelijk, Wallonië wordt wakker zou je kunnen zeggen, de conservatief-liberale senator van de MR, Alain Destexhe die zijn regio uit de diepe slaap probeert te halen, maar is dit werkelijk het begin van het einde van slaapland en sociaal kerkhof Wallonië? -Dat valt nog te bekijken.

Wat ik zeer goed vond aan Destexhe zijn opiniestuk, was dat hij ook aandacht had aan de morele verloedering die zich in Wallonië snel aan het verspreiden is: de corruptieschandalen in Charleroi, de openbare, en door de massa gesmaakte dronkenschap van ministers, een veel snellere en krachtigere destructie van het sociaal weefsel, waarmee ik bedoel gezin, familie, vereniging,... allemaal tekenen aan de wand dat het met Wallonië helemaal niet de juiste kant opgaat, en realisten zoals Destexhe brengen dit aan het licht, en kunnen ook voor veel Vlamingen de ogen doen opengaan.

Wallonië is een typisch voorbeeld van wat ook bv. Groot-Brittanië heeft moeten doorstaan, een sterk verstaatste samenleving, waar men zich aan geen enkele morele (publiek of private) norm meer houdt, waar men geen zelfrespect of -verantwoordelijkheid meer heeft, maar als een nihillistische massamens het destructieve lot ondergaat.

Sterk doorgedreven individualisme is denk ik geen opplossing voor het probleem van overregulering en verstaatsing, maar een herwaarderen van de traditionele structuren van de samenleving, waaronder voornamelijk het gezin, want vaak werken hyperindividualisme en statisme elkaar in de hand of versterken elkaar.

Maar dan blijven we met de vraag in ons achterhoofd: 'is Wallonië wakker geworden', want naast de woorden van Destexhe, hebben we ook een lovende Elio Di Rupo gehoord, die een lofzang hield t.o.v. Vlaanderen en juist het bewijs leverde dat een onafhankelijkere rol van de regio's t.o.v. de centrale regering hun vruchten afwerpen, op socio-cultureel, sociaal en ook economisch vlak.

Het 'Marshallplan' is geen opplossing, want het is dezelfde instelling: de overheid maakt plannen om de economie uit het slop te trekken, maar deze instelling is juist het probleem van Wallonië. Een overheid creëert geen economische activiteit, ondernemers moeten aangemoedigd worden, en daar kan en moet de overheid de nodige maatregelen nemen inzake efficiëntie en transparantie in eigen boezem, onder meer via een goed en zuinig begrotingsbeleid, waardoor men financiële ruimte kan bieden voor ondernemersschap kan aanmoedigen, waaronder lagere belastingen,... Zolang de socialistische planningsinstelling niet verandert, zal ook de Waalse situatie niets veranderen, en als we eerlijk zijn, zoals Destexhe, dan moeten we duidelijk zeggen dat deze situatie een ramp is. Ook een blijvend 'non' voor decentralisering, op socio-politiek, maar ook op socio-economisch gebied is eigenlijk zeggen dat je niets wil doen om de situatie te verbeteren.

Wat is nu eigenlijk de conclusie? Is Wallonië wakker aan het worden? - zeer onwaarschijnlijk, mannen als Destexhe zijn nog steeds ver in de minderheid, maar toch kunnen we niet zeggen dat er totaal geen mentaliteitswijziging is bij de Waalse burger, vele burgers beginnen terug te ontdekken wat 'burger zijn' werkelijk betekent: een onafhankelijk, plichts- en respectvol burgerschap. Ik denk dat Wallonië nog meer mensen als Destexhe nodig zal hebben om zich uit hun doodsgraf te halen, zoniet zal het verder en verder bergaf gaan met Wallonië.