Laat ons de zaken toch niet teveel verwarren. Bovenstaande tekst gaat over de discriminatie die de wetgever hanteert door verschillende categoriën mensen op een wettelijke wijze (= oplegbaar en niet negotieerbaar voor gehele groepen) verschillend te behandelen.

Managers hebben daarentegen hun verloning normaliter individueel onderhandeld met de aandeelhouders. Als dat achteraf teveel blijkt te zijn, dan betalen de aandeelhouders meestal het gelag zelf ook.

Regelingen zoals VW Vorst zijn "collectief" onderhandeld, en worden zonder pardon voor alle bedrijven in de betrokken sector opgelegd. Ook hier komt de wetgever tussenbeide maar dan wel om dat via de rechtbank te kunnen opleggen. Dit houdt geen enkele rekening met de specifieke situatie van het bedrijf. Er wordt door u verwezen naar de wet Claeys die inderdaad voor bedienden geldt, maar eerlijk gezegd, die wet Claeys is infeite ooit een arrest geweest van een rechtbank die men dan als norm gaan nemen is. Wat mij betreft is die veel te genereus en dikwijls de oorzaak dat men minder mensen gaat aannemen (zeker senioren vanaf 40 jaar) omdat die ontslag regeling buiten alle proporties is. Niet vergeten dat die regeling bovenop een al vrij genereuse werkloosheidsregeling komt, een mooi brugpensioen, enz. Diegenen die willen zijn ook vrij snel terug ana de slag. Dat heeft de sluiting van Renault ook bewezen en lege vacatures zijn er genoeg.

Refereren naar de Duitse VW normen is een bedenkelijk argument want ook daar is men zijn eigen put aan het vragen. Wat echter nog veel wraak roepender is dat 2/3 van die ontslag vergoeding uiteindelijk bij De Staat terecht komt. Net zoals het grootste deel van het loon. De bedragen zouden al veel redelijker zijn als het nettoloon ongeveer gelijk was aan de loonkost.