Deregulering, vereenvoudig, minder inmening ... het is een discours waar we de laatste jaren bijna non-stop mee om de oren worden geslaan. Onze wetgeving vormt een serieuze belemmering voor de positie van België binnen de globaliserende economie, zo wordt gescandeerd. Massale herstructureringen (cf. VW), sluitingen en delokaliseringen lijken deze opwerpingen volmondig te onderschrijven. Dergelijke analyses verzwijgen m.i. echter te vaak (bewust?) de historische determinanten van het huidig socio-economisch regulerend kader. Zijn we in de loop van de vorige eeuw dan niet gekomen tot een zekere inmenging van de overheid in de vrije markt (en arbeidsmarkt) omdat deze laatsten leidde tot bepaalde excessen ? Zien we dergelijke wanpraktijken niet opnieuw optreden nu nationale overheden minder en minder in te brengen hebben tegen bepaalde beslissingen van multinationale ondernemingen ? De arrogantie van sommige multinationale ondernemingen toont dit schrijnend aan, me dunkt. Ook dit is een realiteit waar we vandaag de dag mee geconfronteerd worden, en waarvoor we onze ogen niet mogen sluiten. Of weegt een hoopje aandeelhouders zwaarder door dan duizenden gezinnen die van de ene op de andere dag (een groot deel van) hun inkomen de rook zien ingaan ? Waar we nood aan hebben, zijn verhalen dus die meer genuanceerd zijn. Verhalen die beide aspecten in rekening brengen en proberen om compromissen te smeden. En daar zijn wij Belgen toch goed in ... of niet soms ?