Ingediend door Xavier Verbeke (niet geverifiëerd) op 26 april, 2011 - 13:56.
Een heel goede analyse van de werkgelegenheidsproblematiek in België.
Ik heb nog enkele aanvullingen:
1. De "staat" is enkel de weerspiegeling van machtsverhoudingen en belangengroepen in de maatschappij. Een belangrijke groep die het systeem danig verziekt heeft zijn de vakbonden. Ik herinner mij nog levendig de heibel toen Mr Godfroid, aan het hoofd van Sabena, zei waar het op stond. Wie kan vandaag nog zeggen dat de vakbonden het algemeen belang OP LANGE TERMIJN van hun leden dienen. Belangen verdedigen betekent ook dat men het minder goede nieuws verdedigt.
Een tweede belangrijke groep zijn de ondernemers zelf, en meer in het bijzonder de grote ondernemingen. Ambtenaren en minsters sluiten liever een akkoordje met enkele grote ondernemers of vertegenwoordigers van multinationals, dan met KMO's. De belangen van deze grote ondernemers dienen zeker het algemeen belang niet in dezelfde mate als een grote groep KMO'ers het doet. Zo kon, dank zij Willy Claes, Albert Frère voor drie miljard aan staatssteun binnenrijven. Als je ook ziet wat Electrabel vandaag aan belastingen betaalt, bijna niks dus, daardoor wordt de druk op de kleintjes alleen maar groter.
De vertegenwoordigers van de ondernemers, bij voorbeeld in het VBO, zijn zelf ofwel eigenlijk ambtenaren, ofwel vooral vertegenwoordigers van grote bedrijven, die in het verleden - nu iets minder - eigenlijk weing last hadden van gecentraliseerde loonvorming. Als je bedenkt dat de syndicale premies in heel wat bedrijven betaald worden door de bedrijven zelf?????
2. Mijn ervaring is dat Belgen al meer dan 30 jaar vooral voor de overheid willen werken. Dat biedt "zekerheid". Er zijn er trouwens al zoveel, dat die een heel zwaar electoraal gewicht hebben, zodat veranderingen bijna niet mogelijk zijn.(Zie hiervoor Eraly, "Le Pouvoir enchaîné))
Belgen kunnen ook goed rekenen. Er is een spreuk die zegt "High Risk, High Return". met andere woorden, je wil maar een groter risico nemen, omdat je zicht/hoop hebt op een hogere winst. Dit is fundamenteel de reden waarom lonen in de privésector véél hoger zouden moeten zijn dan bij de Staat. Welnu, dank zij vakbonden, stakingen en de rol van de PS in belgië, heeft men de lonen quasi gelijkgeschakeld, mèt hogere pensioenen, terwijl de risico's bijna onbestaande zijn. Je moet bijna gek zijn om te ondernemen (veel risico, zelden grote winsten, alle omschrijvingen door d'Orazio en andere vakbondslui ten spijt).
3. Tijdens de regeringen Martens, waarbij een staatsschuld werd opgebouwd die jaarlijks meer dan 12% van het BBP vertegenwoordigde, is men bij de vleet Waalse gesyndiceerden gaan aanwerven. Hierdoor is een noodzakelijke aanpassing van de hoge loonkost in België altijd maar uitgesteld, of is een aanpassing maar tijdelijk en niet structureel bereikt via devaluaties.
XV
Paradox van de werkgelegenheid
Een heel goede analyse van de werkgelegenheidsproblematiek in België.
Ik heb nog enkele aanvullingen:
1. De "staat" is enkel de weerspiegeling van machtsverhoudingen en belangengroepen in de maatschappij. Een belangrijke groep die het systeem danig verziekt heeft zijn de vakbonden. Ik herinner mij nog levendig de heibel toen Mr Godfroid, aan het hoofd van Sabena, zei waar het op stond. Wie kan vandaag nog zeggen dat de vakbonden het algemeen belang OP LANGE TERMIJN van hun leden dienen. Belangen verdedigen betekent ook dat men het minder goede nieuws verdedigt.
Een tweede belangrijke groep zijn de ondernemers zelf, en meer in het bijzonder de grote ondernemingen. Ambtenaren en minsters sluiten liever een akkoordje met enkele grote ondernemers of vertegenwoordigers van multinationals, dan met KMO's. De belangen van deze grote ondernemers dienen zeker het algemeen belang niet in dezelfde mate als een grote groep KMO'ers het doet. Zo kon, dank zij Willy Claes, Albert Frère voor drie miljard aan staatssteun binnenrijven. Als je ook ziet wat Electrabel vandaag aan belastingen betaalt, bijna niks dus, daardoor wordt de druk op de kleintjes alleen maar groter.
De vertegenwoordigers van de ondernemers, bij voorbeeld in het VBO, zijn zelf ofwel eigenlijk ambtenaren, ofwel vooral vertegenwoordigers van grote bedrijven, die in het verleden - nu iets minder - eigenlijk weing last hadden van gecentraliseerde loonvorming. Als je bedenkt dat de syndicale premies in heel wat bedrijven betaald worden door de bedrijven zelf?????
2. Mijn ervaring is dat Belgen al meer dan 30 jaar vooral voor de overheid willen werken. Dat biedt "zekerheid". Er zijn er trouwens al zoveel, dat die een heel zwaar electoraal gewicht hebben, zodat veranderingen bijna niet mogelijk zijn.(Zie hiervoor Eraly, "Le Pouvoir enchaîné))
Belgen kunnen ook goed rekenen. Er is een spreuk die zegt "High Risk, High Return". met andere woorden, je wil maar een groter risico nemen, omdat je zicht/hoop hebt op een hogere winst. Dit is fundamenteel de reden waarom lonen in de privésector véél hoger zouden moeten zijn dan bij de Staat. Welnu, dank zij vakbonden, stakingen en de rol van de PS in belgië, heeft men de lonen quasi gelijkgeschakeld, mèt hogere pensioenen, terwijl de risico's bijna onbestaande zijn. Je moet bijna gek zijn om te ondernemen (veel risico, zelden grote winsten, alle omschrijvingen door d'Orazio en andere vakbondslui ten spijt).
3. Tijdens de regeringen Martens, waarbij een staatsschuld werd opgebouwd die jaarlijks meer dan 12% van het BBP vertegenwoordigde, is men bij de vleet Waalse gesyndiceerden gaan aanwerven. Hierdoor is een noodzakelijke aanpassing van de hoge loonkost in België altijd maar uitgesteld, of is een aanpassing maar tijdelijk en niet structureel bereikt via devaluaties.
XV