De NGO's staan in de kijker. Thierry Debels (in zijn boek 'Hoe goed is het goede doel?") berekent dat wellicht maar een paar % van hun budget bij de arme boer in het Zuiden terecht komt. De rest is grotendeels eigen personeelskosten, dubieuse promotiecampages en ja zelfs een deel corruptie en fraude. Wie na wat speurwerk eindelijk wat gedetailleerde boekhoudingen van een OCMW in handen krijgt, stelt vast dat soms tot 80% van het budget uit eigen personeelskosten bestaat. De Lijn dan weer dekt met eigen inkomsten nauwelijks 15% van de kosten, de rest zijn subsidies. Dienstencheques worden voor 75% bijgepast door de belastingsbetaler. Al deze organisaties (en de overheid telt er heel wat meer) danken hun bestaan en hun inkomsten aan de begrippen solidariteit en dienstverlening. Blijkbaar hebben ze dikwijls gemeen dat ze weinig efficiënt met hun inkomsten omspringen. Ze hebben ook gemeen dat het niet echt schoolvoorbeelden zijn van transparantie en goed bestuur. Wordt die solidariteit en diensverlening niet onnodig veel te duur betaald?

In een toespraak op een symposium “Naar een nieuwe sociale investeringsagenda” in Den Haag (16 januari 2007), verdedigde Minister Frank Vandenbroucke de stelling dat de overheid, door slim te investeren en te hervormen, een hoge welvaart en een eerlijke verdeling kan combineren. Daarbij komt hij op een schijnbaar objectieve wijze tot de conclusie dat de Scandinavische benadering de beste is. De gegevens waarvan hij vertrekt zijn echter zodanig vertekend dat het hem blijkbaar ontgaat dat de koploper op vlak van armoedevoorkoming en tewerkstelling niet Denemarken, Zweden of Finland is, maar veeleer Ierland.

Une observation pertinente qui s'applique à toute l'Europe, y compris la Belgique. Le socialisme s'installe sur base de fausse solidarité et crée de pauvres à qui on vole le droit de travailler. Les riches s'enfuient y compris leurs investissements et les pauvres deviennent encore plus pauvres. Source:Tocqueville Magazine 4 Décembre 2006 (Toqueville est l'entrepreneur qui demanda aux autorités "Laissez-nous faire").

SMIC ET ISF : L’ETAU MEURTRIER

La population française et son économie se trouvent broyées entre les deux mâchoires d'un étau : le Smic et l’ISF, même si ce rapprochement peut sembler hasardeux. En 1981, il y avait 840 000 smicards. La Direction des études du ministère de l'emploi en compte aujourd'hui 2 540 000. A ce jour un salarié sur six est smicard contre un sur dix à la fin des années 80. J’ai écrit dans plusieurs livres que nous serions un jour tous smicards !