Rudy De Leeuw van de socialistische vakbond heeft een nationale actiedag met stakingen aangezegd voor maandag 6 oktober om meer koopkracht af te dwingen. De andere vakbonden zijn schoorvoetend gevolgd.  Zij wensen die koopkracht af te dwingen van de bedrijven.   Maar  dit is de verkeerde tegenstander. Bedrijven kunnen de koopkracht niet verhogen. Wie dit naar onze overtuiging wel kan,  is de overheid en de vakbonden zelf.

De laatste week is de hele wereld opgeschrikt door een van de ergste financiële crisissen sinds de depressie van de jaren '30. Wat niemand durfde denken is gebeurd: banken kunnen failliet gaan. Het is nu wachten op de dag dat een europese natiestaat effectief failliet gaat, want virtueel zijn we in dit land al failliet. Nochtans, de tekenen van dit nakend débâcle waren al jaren zichtbaar: abnormale geldcreatie gekoppeld aan een waanzinnig lage rente vanwege de centrale banken (FED en ECB). De rest was een speculatie zeepbel en regelrecte oplichting. De economomische groei die hiermee opgetekend was gebaseerd op lucht. Daarom raden wij u ten zeerste de economische seminaries aan van het Rothbard Instituut . De reeks van aan op 7 october en dan telkens op elke volgende dinsdag.  

Het ABVV plant een actiedag 'voor de koopkracht'. Het ACV zal zich aansluiten. Zij willen extra loonsverhogingen om de stijgende levensduurte op te vangen. Dit is een zoveelste uiting van de kortzichtigheid die ons land gebracht heeft waar het staat: veel schulden, weinig mensen aan het werk, geen reserves voor de toekomst.

We hebben recentelijk meerdere pleidooien gehouden om het Zwitserse model van directe democratie als voorbeeld te nemen. Gestaafd door studies en vergelijkingen blijkt dat Zwitserland het veel beter doet op gebied van welvaart en welzijn en de burger niet onnodig belast. Het moge dan vreemd lijken, maar de Zwitsers werken ook het meest en het langst. De werkloosheid is er in alle leeftijdscategorieën lager dan 2,5%, zonder dat er beroep gedaan wordt op allerlei RVA-achtige statuten. Die 2,5 % is een tiende van hetgeen ons land aan effectieve werklozen telt. 

Belgen dienen hard te werken voor hun loon, zelfs zeer hard. Het is dan ook maar normaal dat met het vele belastingsgeld dat de hardwerkende Belg aan vadertje staat betaalt ook zorgvuldig en efficiënt wordt mee omgesprongen. Daarom wekt het verwondering dat VOKA op het open VLD labo van 30 augustus 2008, een pleidooi hield om slechts 4% te besparen op het overheidsapparaat. Analyse van de data toont echter aan dat tot 40% besparing mogelijk is en als doelstelling dient te worden gesteld, met behoud van alle diensten die de burger wenst.

Ons land zit weer eens in de impasse. Zelfs de meester-loodgieter Jean-Luc Dehaene is er niet in geslaagd de Gordiaanse knoop door te hakken. Er zal een Alexander de Grote moeten aan de pas komen. Tijd om een tekst van twee jaar geleden nog eens van stal te halen. België is natuurlijk Zwitserland niet en zal dat ook nooit worden, maar het loont de moeite van er eens te gaan kijken. De Zwitsers staan in het bedrijven van democratisch samen leven eeuwen voorop. Ik spreek dan ook liever van een meta-democratie dan van wat in de meeste landen als democratie verkocht wordt.

U vindt hieronder een korte versie van een oproep dit zwitserse model van meta-democratie als basis te nemen voor een hervorming van ons land. In een tweede, meer uitgebreide tekst gaan we er nader op in en maken we ook een link met het democratische proces in Europa. U vindt er ook alle referenties, stuk voor stuk degelijke studies die aantonen dat directe democratie wel degelijk betere resultaten oplevert.

De korte tekst werd ook mede-ondertekend door een 50tal personen uit diverse kringen. Wenst u dat ook te doen, zend dan een korte mail met uw naam en wij voegen u toe aan de lijst. Organisaties worden niet vermeld omdat wij menen dat dit een zaak is van de burger en het belang van alle belangengroepen overstijgt. Dat er nog over gediscussieerd moet worden, staat buiten kijf.

Lees verder:

Dat ons land op een keerpunt staat zal voor iedereen zelfs voor de hardnekkigste Belgicisten stilaan duidelijk zijn. Na meer dan een jaar palaveren is het duidelijk dat de politieke macht verstrikt is geraakt in zijn eigen loodzware constructies om de macht voor zichzelf en de erop parasiterende organisaties te behouden. Taal heeft weinig te maken met de impasse veeleer een historisch gegroeid cultureel verschil in inzicht in hoe politieke macht op lange termijn samenhangt met economische macht en sociale welvaart. De bron van de welvaart ligt echter niet bij de politici of bij de overheid maar bij de burger zelf.