It’s the economy stupid

Met enige verbazing hebben wij deze Woensdagnamiddag na de stemming over de splitsing van BHV de commentaren aanhoord op onze Vlaamse TV- en radiozenders. Nergens hebben wij de echte, ware en belangrijke redenen gehoord waarom er dringend een grondige staatshervorming moet komen. In onze vorige drie afleveringen hebben wij proberen duidelijk te maken, dat het vooral zou moeten gaan over het regionaliseren van (socio-economische) bevoegdheden en het herstellen van de democratie. Wij hebben geprobeerd de redenen hiervoor uiteen te zetten.

Het Belgische bestel wankelt. Of eerder de hybride staatsstructuur die verondersteld was dit kleine maar heterogene land samen te houden is verstrikt geraakt in zijn eigen contradicties. Officieel heet het dat de Vlaamse gekozenen misbruik gemaakt hebben van hun meerderheid om de rechten van de Waalse minderheid te ontkennen. Om die reden was namelijk twee decennia geleden een regeling getroffen die aan de Waalse minderheid evenveel stemrecht gaf als aan de Vlaamse meerderheid. De werkelijkheid is dat men op die manier niet alleen de Vlaamse meerderheid gediscrimineerd heeft, maar ook vele nog kleinere groepen buiten spel gezet werden.

VOKA, de Vlaamse werkgevers organisatie, heeft gisteren een opmerkelijk congres gehouden en daarbij een opmerkelijke enquête gehouden.

Alle beleidsmakers doen er goed aan wat daar gezegd en geschreven werd eens goed te bestuderen. VOKA ziet vooreerst nog een rol voor België vastgelegd en stelt zelfs een “solidariteitspact” voor om samen een goede 500 000 jobs te creëren om aldus de activiteitsgraad op een respectabele 70% te krijgen en aldus te vergrijzing betaalbaar te houden. Omdat dit vanuit de industrie komt, gaat het hier wel over “echte” jobs met meerwaarde en niet over de zoveelste 200 000 statistische jobs, al dan niet zwaar gesubsidieerd, die de politieke beleidsmakers de laatste jaren gecreëerd hebben. Dat die forse aangroei gepaard gegaan is met een stijging van de RVA uitgaven en zonder veel effect op de werkelijke economische groei, is voor deze planners geen problem. VOKA pleit niet alleen om nog wat intra-Belgische solidariteit in ere te houden, ze pleiten ook voor een veel verder doorgedreven regionalisatie van de bevoegdheden. Als de tweede grootste regio’s een verschillende visie hebben, dan kan men ook best aan elke regio zijn eigen verantwoordelijkheid geven om die visie uit te werken. Dit is niet alleen een economische noodzaak, het is ook een democratische noodzakelijkheid.

“De officiële berekeningen houden alleen rekening met gemiddelden, bijvoorbeeld in een gezinssituatie, en niet met de globale belastingdruk die een alleenstaande belastingplichtige ondergaat, aldus Niemegeers. Zo wordt in die berekening ook iedereen meegeteld, werkenden en niet-werkenden, terwijl de belastingen toch in eerste instantie betaald worden door de werkende bevolking.”

We staan er nauwelijk nog bij stil, maar elke dag betalen we belasting op ons inkomen, of dit nu uit arbeid, sparen of beleggingen voort komt. We betalen zelfs belastingen op virtueel inkomen (denk aan het kadastraal inkomen). De verrechtvaardiging heet dan "solidariteit". De vraag is of we daar als samenleving inderdaad beter van worden. Karel Lemmens en Tom Pottoms leveren volgende analyse.

Inefficientie van de overheid behelst niet alleen het beslag van de overheid op de economie, maar de ineffecientie door de overheidsreglementeringen zelf in de echte economie is vermoedelijk nog veel groter.

Voorbeelden hoe de overheid elke dag meer en meer de vrijheid van eigendom beperkt, eigenaars van gronden en de belastingsbetaler oplicht, hen opzadelt met inefficiente bureaucratie.

Hoe democratisch is Vlaanderen nog? Als het over politieke benoemingen en corruptie schandalen gaat, dan wijst men graag met de vermanende vinger naar het Zuiden des land's. En voorwaar, het is daar erger. Alleen, dat is een kwestie van gradatie. Nu er eindelijk een ambtenaar is opgestaan die de tekortkomingen langs Vlaamse kant durft aan te kaarten en daarenboven durft pleiten voor een meer efficiëntere en slankere overheid, wordt hij zonder veel respect coor deontologie brutaal aan de kant gezet. Stiekem hoopt men wellicht dat het publiek de figuur van Rudy Aernoudt snel zal vergeten. Stiekem hoopt men dat men snel zal vergeten waarvoor hij durfde pleiten: meer deontologie en meer slagkracht voor de economie. Toegeveven, Rudy Aernoudt heeft een iets wat ongewone stijl. Hij durft te denken en hij durft het aan (als topambtenaar) zijn mening te verkondigen. Hij is een van de weinige uitzonderingen die dit durft te doen in dit land van meelopers. Hij maakte het zijn broodheren niet gemakkelijker, maar hij nam wel zijn verantwoordelijkheid op. Zal de geschiedenis ook zo oordelen over de politieke klasse die hij aan de kaak stelde? Een Vlaams gewest of Staat met meer bevoegdheden meer met alle gebreken van de huidige Belgische mistoestand is dus duidelijk geen garantie voor de toekomst.