De affaire Fortis, Dexia, Ethias, KBC, enz. heeft alvast een ding bloot gelegd. Deze instellingen hebben wel aandeelhouders maar alle aandeelhouders zijn niet gelijk. Wie niet ook als bestuurder aan de touwtjes trekt blijft in de kou staan. Via de bestuursmandaten blijft nu plots dat allerlei belangengroepen, ofwel met een grote financiële slagkracht, ofwel met een grote politieke slagkracht de dienst uitmaken. Dit heeft zich o.a. vertaald in een verschillende behandeling door de overheid van deze grote financiële groepen. Bij Fortis heeft dit zich geuit in een manifeste scheiding van het principe der machten maar dit was wellicht niet het enige.

U zoekt nog een goed en nuttig geschenk voor het einde jaar? Wij kunnen u dit boek alleen maar aanbevelen. Zelfs gevestigde economen doen er goed aan dit zeer toegankelijke maar erg volledige boek te lezen. De beste voorbereiding op de toekomst is het heden en het verleden te begrijpen en in een open, globale wereld is het belangrijk te begrijpen welke de onderliggende economische mechanismes zijn. En zoals von Misis zei, economie is het resultaat van menselijke actie. Hieronder een bespreking door Jef Abbeel:

De financiële crisis van 2008 heeft velen de helft armer gemaakt, door de loodzware economische crisis zullen  wereldwijd tientallen miljoenen  mensen ook nog hun werk verliezen. Econoom Geert Noels(°1967) waarschuwde ons al in 2006, maar we geloofden hem niet, verblind als we waren door de almaar stijgende beurskoersen.

Op 15 december verscheen het boekje "Wat heeft de overheid met ons geld gedaan?". In plaats van naar de directe aanleidingen van economische crisissen te kijken, gaat dit werkje op zoek naar fundamentele oorzaken. Professor Murray Rothbard komt tot de ontdekking dat de problemen in ons financieel systeem veel dieper zitten dan vaak wordt aangenomen. De auteur wijst in goed 100blz. niet alleen op de problemen, maar biedt ook concrete oplossingen aan.

Bankieren voor beginners

Wie de afgelopen maanden niet in afzondering heeft doorgebracht, weet dat het financieel systeem wereldwijd getroffen wordt door de hevigste crisis sinds de Grote Depressie. Eén na één vallen grote en kleine banken, ondanks verwoede inspanningen van overheden en centrale banken om de sector overeind te houden.

Zoals altijd is de huidige crisis een bron van inspiratie voor opiniebijdragen en voorstellen om de wereld te verbeteren. Helaas is het gewoonlijk zo dat de meeste analyses verkeerd zijn, en de meeste voorstellen goedbedoeld maar niet efficiënt. Daar komt nog bij dat geld, banken en beurzen vrij ingewikkelde zaken zijn. Nochtans kunnen we het hele probleem in feite samenvatten met één conceptueel onderscheid: het belangrijke verschil tussen een "lening" en een "bewaargeving".

Als het economisch moeilijk gaat, moeten we niet méér lenen, maar harder werken. Zo schrijft Jos De Vriendt in een lezersbrief in Het laatste Nieuws. Inderdaad, de crisis zal maar overwonnen worden door waardevolle economische productie, m.a.w. door arbeid en niet anders. Dat moeten ze in de wetstraat wel eindelijk eens ophouden met dat zo moeilijk te maken. De overheid heeft de keus, ofwel snijden de bedrijven massaal in hun personeelsbestand, als ze al niet failliet gaan, ofwel slankt de overheid af tot redelijke proporties. Tenslotte leeft de helft van de Belgische bevolking van een inkomen dat de Staat verschaft. Het is dus niet moeilijk te begrijpen waarom de belasting op arbeid met meer gaat open dan er netto overblijft.  Belastingen op arbeid en inkomsten verlagen, de overheid saneren, kortom de mensen laten werken en investeren, dat is de enige remedie die de financiële luchtbel kan doen verdwijnen.

Lees hierover het volgende artikel van Willy DeWit in De Tijd:

Prof Decoster (KUL) heeft het duidelijk niet voor de vlaktaks (zie o.a. DS 10 November). De basis hypothese hierbij is dat alles bij het oude moet blijven. Als zuivere politieke indicator is de GINI-coefficient daarbij een verdacht criterium. En daar schuilt juist de methodologische fout. Het vervangen van het huidige hyper complexe systeem door een vlaktaks systeem is veel meer dan het vervangen van een manier van belasten door een andere.  De steriele onaantastbaarheid van de cijfertjes raakt de kern van de zaak waarom dit land al een paar decennia de berg afgaat niet .

Ligt de schuld van de huidige zware crisis bij een falen van de vrije markt met o.m. een gebrek aan overheidscontrole of is het de overheid die zelf (ook) in de fout is gegaan? En wat is er precies verkeerd gelopen?  Veel economen, die behoren, tot wat men noemt “De Oostenrijkse economische school” zijn van mening dat de huidige gangbare interpretaties voorbijgaan aan een essentieel aspect, dat tevens de sleutel zou kunnen aanreiken tot een remedie met duurzaam herstel.