Op 17 maart had de derde voordracht plaats in de reeks "Voorbij de Staatshervorming". Er werd onderzocht hoe een samenleving kan bestaan op basis van vrijheid, beter te noemen "het recht op zelfbeschikking". Uit die geformaliseerde benadering volgt dat er een evenwicht onstaat tussen het eigen zelfbeschikkingsrecht en het zelfbeschikkingsrecht dat aan elke andere mens moet gegund worden.

'Rechtsstaat' en 'democratie' zijn nog altijd de twee belangrijkste pijlers voor het legitimeren van het staatsoptreden in de westerse wereld. Daarbij wordt vooral verwezen naar het in het verleden verworven prestige van de idee van de democratische rechtsstaat die echter nooit ten volle gerealiseerd is en al heel lang geen rol van betekenis meer speelt in de beperking en normering van de staatsmacht. 

Zijn democratie en rechtsstaat hoe dan ook verenigbaar? Zo ja, hoe? Zo neen, welke factoren staan dan hun verenigbaarheid in de weg? Dat zijn de vragen die ik vanavond wil behandelen. Ik zal mij daarbij beperken tot structurele kenmerken van democratie en rechtsstaat en niet ingaan op de psychologische, sociologische, economische en, in het algemeen, culturele processen waartoe die kenmerken veelal aanleiding geven.

De volledige tekst vindt u in bijlage.

"Bestaat er nog ministeriële verantwoordelijkheid in Belgenland? De vraag stelt zich sinds vele jaren. De voormalige minister van buitenlandse zaken en minister van Staat Marc Eyskens heeft daar nochtans al in 1991 een duidelijk antwoord op gegeven. Het antwoord is neen. Niet alleen banken gaan failliet, ook de Belgische staat is failliet. Dat is het resultaat van 20 jaar wanbeheer van ministers die niet gecontroleerd werden door het parlement en het land in een volledige chaos hebben gestort."

En Belgique, on ne sait jamais quand la création de postes politiques connaîtra son apogée.