Prof Decoster (KUL) heeft het duidelijk niet voor de vlaktaks (zie o.a. DS 10 November). De basis hypothese hierbij is dat alles bij het oude moet blijven. Als zuivere politieke indicator is de GINI-coefficient daarbij een verdacht criterium. En daar schuilt juist de methodologische fout. Het vervangen van het huidige hyper complexe systeem door een vlaktaks systeem is veel meer dan het vervangen van een manier van belasten door een andere.  De steriele onaantastbaarheid van de cijfertjes raakt de kern van de zaak waarom dit land al een paar decennia de berg afgaat niet .

WorkForAll pleit sinds lang voor een sociale vlaktaks met vrijstelling. Zo'n 30% zou volstaan. Een vlaktaks is eerlijk en doorzichtig en kost heel wat minder. Belangerijk daarbij is de marginale aanslagvoet. Nu bedraagt die al snel 50%. Over dit soort voorstellen wordt meestal in een bocht omgereden. Vrij vreemd, want dit is net wat de regering onlangs doorgedrukt heeft: een vlaktaks van 15% die na aftrek van beroepskosten neer kan komen op slechts 7,5%.

De vlaktaks is sinds enkele jaren in de opmars. Vooral in landen die tabula rasa maken met het verleden (meestal ex-communistische staten) is een vlaktaks de norm geworden en meestal met aanslagvoeten die nog niet de helft of een derde bedragen van wat de modale Belg of West-Europeaan mag afdragen van zijn inkomen. Het systeem heeft zoveel voordelen, waaronder zijn eenvoud, lage inningskost en doorzichtigheid, om niet te spreken van de gunstige invloed op de economische groei. Men zich kan dan ook afvragen waarom men zich in alle bochten wringt om tegen een vlaktaks te zijn. Voor alle duidelijkheid, de term is misleidend. Infeite gaat het over een Begrensd Marginaal Belastingstarief.