VOKA, de Vlaamse werkgevers organisatie, heeft gisteren een opmerkelijk congres gehouden en daarbij een opmerkelijke enquête gehouden.

Alle beleidsmakers doen er goed aan wat daar gezegd en geschreven werd eens goed te bestuderen. VOKA ziet vooreerst nog een rol voor België vastgelegd en stelt zelfs een “solidariteitspact” voor om samen een goede 500 000 jobs te creëren om aldus de activiteitsgraad op een respectabele 70% te krijgen en aldus te vergrijzing betaalbaar te houden. Omdat dit vanuit de industrie komt, gaat het hier wel over “echte” jobs met meerwaarde en niet over de zoveelste 200 000 statistische jobs, al dan niet zwaar gesubsidieerd, die de politieke beleidsmakers de laatste jaren gecreëerd hebben. Dat die forse aangroei gepaard gegaan is met een stijging van de RVA uitgaven en zonder veel effect op de werkelijke economische groei, is voor deze planners geen problem. VOKA pleit niet alleen om nog wat intra-Belgische solidariteit in ere te houden, ze pleiten ook voor een veel verder doorgedreven regionalisatie van de bevoegdheden. Als de tweede grootste regio’s een verschillende visie hebben, dan kan men ook best aan elke regio zijn eigen verantwoordelijkheid geven om die visie uit te werken. Dit is niet alleen een economische noodzaak, het is ook een democratische noodzakelijkheid.

Met België gaat het niet goed. Het is op sterven na dood, dood als economische speler (onze bedrijven trekken weg), dood als samenleving waar de armoede toeslaat. (1 op 7 Belgen is arm en 24 % van de beroepsbevolking leeft van een uitkering van de RVA). Dood als staaatsstructuur, die zelfs niet meer toelaat een regering te vormen. De belastingdruk op arbeid is de hoogste ter wereld, het overheidsbeslag een van de hoogste ter wereld en het aantal actieven die van een uitkering leven ook een van de hoogste ter wereld. De industrie trekt weg. Wie achterblijft krijgt bij zijn geboorte een schuld mee van € 150.000. De pensioenkassen zijn leeg. Er werd geen enkele reserve aangelegd en de (verkwistende) overheid slaagt er amper in schamele pensioentjes uit te betalen, die voor het overgrote deel van de gepensioneerden op het randje zijn als overlevingsminimum.

Ons land behoort tot de absolute wereldtop wat belastingdruk betreft. Het was dan ook een donderslag bij heldere hemel toen deze week de Hoge Raad van Financiën aan de regering suggereerde een loonlasten verlaging van 6 miljard te financieren door de een quasi verdubbeling van de belasting op sparen en beleggen. Dat de loonlasten dringend omlaag moeten is een feit, maar deze gedachtenkronkel bij monde van de Hoge Raad is op zijn minst bevreemdend, je zelfs beangstigend. Onze incompetitieve loonkosten zijn al jaren gecompenseerd geworden door productiviteitsverhogende investeringen afkomstig van de spaartegoeden en beleggingen, zoniet was de economische groei al veel vroeger gaan haperen. Deze reddingsboei onderuit halen komt neer op economische zelfmoord en zal geen enkele job scheppen zolang het probleem niet aan de basis aangepakt wordt.

De recente analyse van Marcia De Wachter over de Belgische economie bevestigt grotendeels wat objectieve waarnemers al langer weten, nl. dat de het tijd is voor diepgaande hervormingen. De oppervlakkige maatregelen en vage compromissen zoals we die in ons land gewoon zijn, zullen niet volstaan om onze economische toekomst veilig te stellen. De reacties van de verschillende maatschappelijke organisaties en de politici zijn echter ronduit teleurstellend. Vooral de reacties van de politici getuigen van een niet aflatende kortzichtigheid en gebrek aan durf.

In samenwerking met Knack (4 Juni) heeft Marcia De Wachter, directeur bij de National Bank een studie uitgebracht de niet mals is voor het beleid van de laatste 10 jaar. Deze studie en de aanbevelingen zijn scherp, alhoewel de analyse bij wijlen niet verder gaat dan constateren en niet altijd op zoek gaat naar de diepere oorzaken. Wij hebben dan ook de vrijheid genomen het artikel van commentaar te voorzien.

Netto lonen te laag

De stakers in de horecasector hebben zonder twijfel gelijk om te ijveren voor hogere netto lonen. Volgens beschikbare informatie ligt het netto maandloon in de horecasector voor heel wat werknemers rond € 1.000 of zelfs minder. Dit is inderdaad weinig voor een job, die in vele gevallen zwaar en stresserend is.

De ondernemingen zien hun inspanningen om te groeien gefnuikt door een gebrek aan arbeidskrachten op de markt. Vooral de KMO’s hebben het moeilijk en die zijn niet noodzakelijk op zoek naar top ingenieurs. Nochtans, er zijn officieel nog 475000 werklozen uit een totaal van 1,2 miljoen mensen die van een RVA uitkering leven. Men kan dus niet echt spreken van een oververhitting van de arbeidsmarkt. De overheid daartegen heeft geen enkel probleem om arbeidskrachten aan te trekken. Integendeel, haar gelederen zijn de laatste jaren blijven aanzwellen. Ogenschijnlijk zitten we dus met een paradox. Maar zoals gewoonlijk, een paradox bestaat maar omdat men niet echt ziet wat er werkelijk aan de hand is.