na

“Fiscale harmonisering” is het verkeerde antwoord

| |

De OESO vergist zich : “Fiscale harmonisering” is het verkeerde antwoord op een verkeerd gesteld probleem.

De media hebben het de voorbije dagen uitgeschreeuwd : we staan voor een belangrijk etisch en economisch probleem. Grote multinationals betalen weinig of geen belasting, terwijl onze KMO’s niet kunnen ontsnappen aan ons verschroeiend (en wij moeten het durven toegeven) welvaartsvernietigend belastingregime. Die ongelijkheid is ethisch onverantwoord en moet een oplossing vinden, daar is iedereen het over eens. Een moeilijke keuze dringt zich op, althans moeilijk op het eerste gezicht : kiezen we voor meer ethiek via fiscale harmonisering of zijn wij (terecht) bevreesd, dat heel wat internationale bedrijven dan de biezen zullen nemen, naar fiscaal vriendelijkere oordelen, ons achterlatend met meer werkloosheid en minder welvaart? De OESO heeft al laten weten, dat zij uitdrukkelijk kiest voor harmonisering op EU-niveau. Dit is ook het standpunt van onze staatssecretaris voor fraudebestrijding John Crombez.
Of is er een derde weg, waarbij het ethische en het economische kan verzoend worden? Indien ja, dan is harmonisering het verkeerde antwoord op een verkeerd gesteld probleem

Europe's Bankrupt Welfare State

| | |

The euro survived 2012 intact, and once again Europe's leaders are declaring victory in the fight to preserve the single currency. In a speech in Portugal Monday, European Commission President Jose Manuel Barroso said the existential threat to the euro was a thing of the past. If only.

Mario Draghi's offer last summer to buy unlimited quantities of government bonds to keep yields under control has certainly calmed down the bond markets in Spanish and Italian debt. The ECB President has achieved this even without so far having to act on the promise.

But the euro-zone unemployment numbers out this week are a reminder that the euro crisis is not so much over as quiescent. Joblessness in the single-currency bloc hit a record 11.8%. Youth unemployment stands at 24.4% and is above 50% in Spain and Greece.

De paradox van de staatsschuld

| | |

In Trends heeft Johan van Overtveldt het over de Belgische staatsschuld. Einde 2010 bedraagt dit 96% van het BNP. Maar als men rekening houdt met de toekomstige schulden (pensioenen, gezondsheidszorg, banken waarborg) dan komen we uit op 426%. Paradoxaal genoeg als men dezelfde oefening houdt voor de rest van Europa, dan komt Italië er als een van de besten uit.  Dit blijkt uit een studie van de Duitse hoogleraar Bernd Raffelhüschen en zijn assistent Stefan Moog uit Freiburg.

(zie tabel op http://trends.knack.be/economie/nieuws/beleid/belgische-overheidsschuld-bedraagt-426-procent-van-het-bbp/article-4000017670690.htm

Om aan deze impliciete schuld het hoofd te bieden zal volgens deze studie er tot 2050 elk jaar zo'n 20 miljard moeten bespaard worden (lees: minder uitgegeven). We blijven dan nog steeds met de huidige staatsschuld zitten. Tenminste als er niets structureel veranderdt. Er zijn nu al 1,4 miljoen RVA-ers en als de belasting op economie (arbeid en investeren) even hoog blijft, dan kan men er zich aan verwachten dat de economische groei zal blijven tanen. Om die economische groei te bekomen zal men infeite nog eens 20 miljard per jaar moeten besparen op de overheidsuitgaven. Velen zullen nu moord en brand schreeuwen omdat de gangbare opinie is dat de overheidsuitgaven welvaart en Sociale Zekerheid scheppen. Zoals uit de grafieken van de RVA en het overheidsbeslag blijkt, is dit niet het geval, integendeel. 

Die extra "besparingen" zijn infeite geen besparingen maar betere bestedingen van de beschikbare middelen. Het is zuurstof voor een productieve economie die verstikt is door belastingen en regulitis. Zonder die middelen geen investeringen die arbeidsplaatsen creëren en aldus de RVA-kosten zullen doen dalen. Een RVAer die terug aan het werk kan gaan levert een veelvoud aan toegevoegde waarde op die het BNP zal doen groeien en dit zal uiteindelijk veel meer bijdragen aan het delgen van de impliete overheidsschuld. Dit is de paradox van de huidige overheidsschuld. Economische groei zal er niet komen door nog eens te gaan lenen op de financiële markten, maar door minder te gaan lenen en de overheidsuitgaven te doen dalen. Pas dan kan er een een positieve terugkoppeling gebeuren via investeringen die de overheidschuld versneld zullen doen verdwijnen. Less is More in the end. Italië staat er dus heel wat beter voor dan België.

De 99% mikken op de verkeerde schietschijf

| | |

Hoe een hoogst productieve en zorgzame 1 % voorziet in de levensstandaard  van een grotendeels onwetende en ondankbare 99 %.

Vertaald uit een bijdrage van George Reisman op 21 oktober 2011.

The 99%De protestbetogers van de Occupy Wall Street beweging en haar talrijke volgers over de ganse wereld, scanderen dat 1% van de bevolking eigenaar is van al de rijkdommen en leeft op kosten van de overblijvende 99%. De voor de hand liggende oplossing, die zij voorstellen, is de rijkdom van deze 1% af te nemen en te gebruiken in hun voordeel, inplaats van toe te laten dat hij verder gebruikt wordt ten nutte van die 1%, die toch maar kapitalistische uitbuiters zouden zijn. Anders uitgedrukt,  het impliciete programma van de protestbetogers is er een van socialisme en van de verdeling van de welvaart.
Afgezien van de overdrijving in de slogan van de beweging, is het juist dat een relatief klein deel van de bevolking het grootste deel van de rijkdom van het land bezit. Alhoewel de cijfers van 1 percent en 99 percent overdreven zijn, wordt dit feit toch op de sterkst mogelijke wijze voor het voetlicht geplaatst. Wat de betogers zich niet realiseren is, dat de rijkdom van die 1 percent in de levensstandaard vooziet van de 99 percent
Syndicate content