Jaarlijks, in het midden van deze maand, voeren de jongens en meisjes van ontwikkelingsngo Vredeseilanden opnieuw campagne voor een leefbare en milieuvriendelijke landbouw in het zuiden.

De vraag die we ons toch moeten stellen is de volgende: 'zijn we allemaal materialisten en marxisten geworden?'

Zo leek het mij toch, als ik de voorbije dagen naar het nieuws keek en de kranten las. Bijna elke opiniemaker schreeuwt dat we dringend een federale overheid nodig hebben, 'de koopkracht van de mensen' is namelijk in het gevaar.

VOKA, de Vlaamse werkgevers organisatie, heeft gisteren een opmerkelijk congres gehouden en daarbij een opmerkelijke enquête gehouden.

Alle beleidsmakers doen er goed aan wat daar gezegd en geschreven werd eens goed te bestuderen. VOKA ziet vooreerst nog een rol voor België vastgelegd en stelt zelfs een “solidariteitspact” voor om samen een goede 500 000 jobs te creëren om aldus de activiteitsgraad op een respectabele 70% te krijgen en aldus te vergrijzing betaalbaar te houden. Omdat dit vanuit de industrie komt, gaat het hier wel over “echte” jobs met meerwaarde en niet over de zoveelste 200 000 statistische jobs, al dan niet zwaar gesubsidieerd, die de politieke beleidsmakers de laatste jaren gecreëerd hebben. Dat die forse aangroei gepaard gegaan is met een stijging van de RVA uitgaven en zonder veel effect op de werkelijke economische groei, is voor deze planners geen problem. VOKA pleit niet alleen om nog wat intra-Belgische solidariteit in ere te houden, ze pleiten ook voor een veel verder doorgedreven regionalisatie van de bevoegdheden. Als de tweede grootste regio’s een verschillende visie hebben, dan kan men ook best aan elke regio zijn eigen verantwoordelijkheid geven om die visie uit te werken. Dit is niet alleen een economische noodzaak, het is ook een democratische noodzakelijkheid.

De NGO's staan in de kijker. Thierry Debels (in zijn boek 'Hoe goed is het goede doel?") berekent dat wellicht maar een paar % van hun budget bij de arme boer in het Zuiden terecht komt. De rest is grotendeels eigen personeelskosten, dubieuse promotiecampages en ja zelfs een deel corruptie en fraude. Wie na wat speurwerk eindelijk wat gedetailleerde boekhoudingen van een OCMW in handen krijgt, stelt vast dat soms tot 80% van het budget uit eigen personeelskosten bestaat. De Lijn dan weer dekt met eigen inkomsten nauwelijks 15% van de kosten, de rest zijn subsidies. Dienstencheques worden voor 75% bijgepast door de belastingsbetaler. Al deze organisaties (en de overheid telt er heel wat meer) danken hun bestaan en hun inkomsten aan de begrippen solidariteit en dienstverlening. Blijkbaar hebben ze dikwijls gemeen dat ze weinig efficiënt met hun inkomsten omspringen. Ze hebben ook gemeen dat het niet echt schoolvoorbeelden zijn van transparantie en goed bestuur. Wordt die solidariteit en diensverlening niet onnodig veel te duur betaald?

In an interview with EurActiv, Jonathan Zuck, president of the Association for Competitive Technology (ACT), says Europe must address levels of red tape that are still "far too high", tax policies that are "far too aggressive", labour laws which are "too inflexible for SMEs and businesses that need to be agile", and an intellectual property regime which "fails to promote investment" if it wants to promote entrepreneurship and innovation across the continent.

“De officiële berekeningen houden alleen rekening met gemiddelden, bijvoorbeeld in een gezinssituatie, en niet met de globale belastingdruk die een alleenstaande belastingplichtige ondergaat, aldus Niemegeers. Zo wordt in die berekening ook iedereen meegeteld, werkenden en niet-werkenden, terwijl de belastingen toch in eerste instantie betaald worden door de werkende bevolking.”

We staan er nauwelijk nog bij stil, maar elke dag betalen we belasting op ons inkomen, of dit nu uit arbeid, sparen of beleggingen voort komt. We betalen zelfs belastingen op virtueel inkomen (denk aan het kadastraal inkomen). De verrechtvaardiging heet dan "solidariteit". De vraag is of we daar als samenleving inderdaad beter van worden. Karel Lemmens en Tom Pottoms leveren volgende analyse.

Inefficientie van de overheid behelst niet alleen het beslag van de overheid op de economie, maar de ineffecientie door de overheidsreglementeringen zelf in de echte economie is vermoedelijk nog veel groter.