Superieure Strategie van Franstaligen zorgt voor Begrafenis Staatshervorming

De franstaligen wisten het van in het begin. Met Yves Leterme zouden zij nooit een deal sluiten. De koppige West-Vlaming (met Waalse roots) hield vast aan zijn principes en aan de beloften, die hij plechtig gedaan had aan de Vlaamse kiezers. De Brusselaars en Walen hadden zoiets nog nooit meegemaakt: een Vlaming die niet toegeeft. Daar kan je als franstalige toch geen zaken mee doen, of toch ...?

De vraag die we ons toch moeten stellen is de volgende: 'zijn we allemaal materialisten en marxisten geworden?'

Zo leek het mij toch, als ik de voorbije dagen naar het nieuws keek en de kranten las. Bijna elke opiniemaker schreeuwt dat we dringend een federale overheid nodig hebben, 'de koopkracht van de mensen' is namelijk in het gevaar.

Waalse en Vlaamse belangen lopen samen

Ook al is men er in Laken en bij de Waalse partijen blijkbaar nog niet van overtuigd, zowel Wallonië, Brussel en Vlaanderen hebben baat bij een snelle en grondige staatshervorming.. Onze huidige hybride staatsstructuur werkt contra-productief. Vlaanderen vraagt om meer bevoegdheden te regionaliseren. De essentie hiervan is dat iedereen de beste beslissingen moet kunnen nemen die rekening houden met de specifieke noden van de eigen regio. Zelfs binnen elke regio zijn er grote verschillen. De maatregelen die passend zijn voor Arlon, zijn niet noodzakelijkerwijze de juiste maatregelen voor Charleroi of Oostende. Dit geldt in het bijzonder voor de fiscaliteit, de financiële hefboom van elk overheidsbeleid. Ook het arbeidsmarktbeleid, het werklozenbeleid, de kinderbijslagen en de Sociale Zekerheid hebben in elke regio hun specifieke dynamiek. Elke regio moet hierbij zijn eigen sterktes het best kunnen uitspelen. De voordelen zijn even groot voor Wallonië als voor Vlaanderen en Brussel.

It’s the economy stupid

Met enige verbazing hebben wij deze Woensdagnamiddag na de stemming over de splitsing van BHV de commentaren aanhoord op onze Vlaamse TV- en radiozenders. Nergens hebben wij de echte, ware en belangrijke redenen gehoord waarom er dringend een grondige staatshervorming moet komen. In onze vorige drie afleveringen hebben wij proberen duidelijk te maken, dat het vooral zou moeten gaan over het regionaliseren van (socio-economische) bevoegdheden en het herstellen van de democratie. Wij hebben geprobeerd de redenen hiervoor uiteen te zetten.

Het Belgische bestel wankelt. Of eerder de hybride staatsstructuur die verondersteld was dit kleine maar heterogene land samen te houden is verstrikt geraakt in zijn eigen contradicties. Officieel heet het dat de Vlaamse gekozenen misbruik gemaakt hebben van hun meerderheid om de rechten van de Waalse minderheid te ontkennen. Om die reden was namelijk twee decennia geleden een regeling getroffen die aan de Waalse minderheid evenveel stemrecht gaf als aan de Vlaamse meerderheid. De werkelijkheid is dat men op die manier niet alleen de Vlaamse meerderheid gediscrimineerd heeft, maar ook vele nog kleinere groepen buiten spel gezet werden.

In an interview with EurActiv, Jonathan Zuck, president of the Association for Competitive Technology (ACT), says Europe must address levels of red tape that are still "far too high", tax policies that are "far too aggressive", labour laws which are "too inflexible for SMEs and businesses that need to be agile", and an intellectual property regime which "fails to promote investment" if it wants to promote entrepreneurship and innovation across the continent.

Inefficientie van de overheid behelst niet alleen het beslag van de overheid op de economie, maar de ineffecientie door de overheidsreglementeringen zelf in de echte economie is vermoedelijk nog veel groter.

Dat België na de laatste verkiezingen door een diepe institutionele crisis gaat zal niemand ontgaan. De commentaren, suggesties en kritieken zijn dan ook legio en het lijkt er zelfs op dat sommige taboes voor de eerste maal doorbroken worden. Wij menen evenwel dat men het debat teveel richt op de taalkundige aspecten. Deze staan wel symbool voor de regionale wrijvingen, maar het echte probleem zit veel dieper. Wat we vandaag meemaken is het gevolg van een decennia lange ontaarding van de democratie met in zijn zog een opgezwollen, betweterig overheidsapparaat en een tandende welvaart. Regionalisatie zal daarom ook maar en oplossing aanreiken als de nieuwe deelstaten ook op het regionale niveau de democratie terug invoeren. Het evenwel bij het oude houden is helemaal geen stap vooruit en enkel een ontkenning van de werkelijkheid. Meer hierover in het volgende opinie artikel: