Een handelsmissie in China. Elke dag een andere stad, elke dag een ander bedrijf dat zich op de automarkt begeeft. Elke dag wat meer verwondering. Sommige Chinese bedrijven assembleren vooral of zijn geassocieerd met een westerse partner. BYD stelt 200000 mensen te werk en heeft een allesomvattende ecologische strategie om u tegen te zeggen. Van Mini look-alikes voor 4000 euro tot elektrische wagens die 10 maal meer kosten. Nog niet echt op westers niveau, maar de strategie is eerst verkopen aan China, dan aan de minder ontwikkelde landen en alleen dan pas naar Amerika en Europa. Enkel Antarctica staat niet op de roadmap. De volumes (per bedrijf) zitten nu nog onder het miljoen maar dat zal niet lang meer duren. Opvallend, de werkdruk aan de lopende band komt gezapig over maar de robots komen eraan. De kwaliteit moet omhoog en ze verwachten een tekort aan arbeidskrachten. Vreemd voor een land met 1,4 miljard inwoners terwijl ons land 1,4 miljoen mensen van de RVA laat leven.

Jaarlijks, in het midden van deze maand, voeren de jongens en meisjes van ontwikkelingsngo Vredeseilanden opnieuw campagne voor een leefbare en milieuvriendelijke landbouw in het zuiden.

Superieure Strategie van Franstaligen zorgt voor Begrafenis Staatshervorming

De franstaligen wisten het van in het begin. Met Yves Leterme zouden zij nooit een deal sluiten. De koppige West-Vlaming (met Waalse roots) hield vast aan zijn principes en aan de beloften, die hij plechtig gedaan had aan de Vlaamse kiezers. De Brusselaars en Walen hadden zoiets nog nooit meegemaakt: een Vlaming die niet toegeeft. Daar kan je als franstalige toch geen zaken mee doen, of toch ...?

De vraag die we ons toch moeten stellen is de volgende: 'zijn we allemaal materialisten en marxisten geworden?'

Zo leek het mij toch, als ik de voorbije dagen naar het nieuws keek en de kranten las. Bijna elke opiniemaker schreeuwt dat we dringend een federale overheid nodig hebben, 'de koopkracht van de mensen' is namelijk in het gevaar.

Waalse en Vlaamse belangen lopen samen

Ook al is men er in Laken en bij de Waalse partijen blijkbaar nog niet van overtuigd, zowel Wallonië, Brussel en Vlaanderen hebben baat bij een snelle en grondige staatshervorming.. Onze huidige hybride staatsstructuur werkt contra-productief. Vlaanderen vraagt om meer bevoegdheden te regionaliseren. De essentie hiervan is dat iedereen de beste beslissingen moet kunnen nemen die rekening houden met de specifieke noden van de eigen regio. Zelfs binnen elke regio zijn er grote verschillen. De maatregelen die passend zijn voor Arlon, zijn niet noodzakelijkerwijze de juiste maatregelen voor Charleroi of Oostende. Dit geldt in het bijzonder voor de fiscaliteit, de financiële hefboom van elk overheidsbeleid. Ook het arbeidsmarktbeleid, het werklozenbeleid, de kinderbijslagen en de Sociale Zekerheid hebben in elke regio hun specifieke dynamiek. Elke regio moet hierbij zijn eigen sterktes het best kunnen uitspelen. De voordelen zijn even groot voor Wallonië als voor Vlaanderen en Brussel.

It’s the economy stupid

Met enige verbazing hebben wij deze Woensdagnamiddag na de stemming over de splitsing van BHV de commentaren aanhoord op onze Vlaamse TV- en radiozenders. Nergens hebben wij de echte, ware en belangrijke redenen gehoord waarom er dringend een grondige staatshervorming moet komen. In onze vorige drie afleveringen hebben wij proberen duidelijk te maken, dat het vooral zou moeten gaan over het regionaliseren van (socio-economische) bevoegdheden en het herstellen van de democratie. Wij hebben geprobeerd de redenen hiervoor uiteen te zetten.

Het Belgische bestel wankelt. Of eerder de hybride staatsstructuur die verondersteld was dit kleine maar heterogene land samen te houden is verstrikt geraakt in zijn eigen contradicties. Officieel heet het dat de Vlaamse gekozenen misbruik gemaakt hebben van hun meerderheid om de rechten van de Waalse minderheid te ontkennen. Om die reden was namelijk twee decennia geleden een regeling getroffen die aan de Waalse minderheid evenveel stemrecht gaf als aan de Vlaamse meerderheid. De werkelijkheid is dat men op die manier niet alleen de Vlaamse meerderheid gediscrimineerd heeft, maar ook vele nog kleinere groepen buiten spel gezet werden.

VOKA, de Vlaamse werkgevers organisatie, heeft gisteren een opmerkelijk congres gehouden en daarbij een opmerkelijke enquête gehouden.

Alle beleidsmakers doen er goed aan wat daar gezegd en geschreven werd eens goed te bestuderen. VOKA ziet vooreerst nog een rol voor België vastgelegd en stelt zelfs een “solidariteitspact” voor om samen een goede 500 000 jobs te creëren om aldus de activiteitsgraad op een respectabele 70% te krijgen en aldus te vergrijzing betaalbaar te houden. Omdat dit vanuit de industrie komt, gaat het hier wel over “echte” jobs met meerwaarde en niet over de zoveelste 200 000 statistische jobs, al dan niet zwaar gesubsidieerd, die de politieke beleidsmakers de laatste jaren gecreëerd hebben. Dat die forse aangroei gepaard gegaan is met een stijging van de RVA uitgaven en zonder veel effect op de werkelijke economische groei, is voor deze planners geen problem. VOKA pleit niet alleen om nog wat intra-Belgische solidariteit in ere te houden, ze pleiten ook voor een veel verder doorgedreven regionalisatie van de bevoegdheden. Als de tweede grootste regio’s een verschillende visie hebben, dan kan men ook best aan elke regio zijn eigen verantwoordelijkheid geven om die visie uit te werken. Dit is niet alleen een economische noodzaak, het is ook een democratische noodzakelijkheid.

“De officiële berekeningen houden alleen rekening met gemiddelden, bijvoorbeeld in een gezinssituatie, en niet met de globale belastingdruk die een alleenstaande belastingplichtige ondergaat, aldus Niemegeers. Zo wordt in die berekening ook iedereen meegeteld, werkenden en niet-werkenden, terwijl de belastingen toch in eerste instantie betaald worden door de werkende bevolking.”