Bankieren voor beginners

Wie de afgelopen maanden niet in afzondering heeft doorgebracht, weet dat het financieel systeem wereldwijd getroffen wordt door de hevigste crisis sinds de Grote Depressie. Eén na één vallen grote en kleine banken, ondanks verwoede inspanningen van overheden en centrale banken om de sector overeind te houden.

Zoals altijd is de huidige crisis een bron van inspiratie voor opiniebijdragen en voorstellen om de wereld te verbeteren. Helaas is het gewoonlijk zo dat de meeste analyses verkeerd zijn, en de meeste voorstellen goedbedoeld maar niet efficiënt. Daar komt nog bij dat geld, banken en beurzen vrij ingewikkelde zaken zijn. Nochtans kunnen we het hele probleem in feite samenvatten met één conceptueel onderscheid: het belangrijke verschil tussen een "lening" en een "bewaargeving".

Als het economisch moeilijk gaat, moeten we niet méér lenen, maar harder werken. Zo schrijft Jos De Vriendt in een lezersbrief in Het laatste Nieuws. Inderdaad, de crisis zal maar overwonnen worden door waardevolle economische productie, m.a.w. door arbeid en niet anders. Dat moeten ze in de wetstraat wel eindelijk eens ophouden met dat zo moeilijk te maken. De overheid heeft de keus, ofwel snijden de bedrijven massaal in hun personeelsbestand, als ze al niet failliet gaan, ofwel slankt de overheid af tot redelijke proporties. Tenslotte leeft de helft van de Belgische bevolking van een inkomen dat de Staat verschaft. Het is dus niet moeilijk te begrijpen waarom de belasting op arbeid met meer gaat open dan er netto overblijft.  Belastingen op arbeid en inkomsten verlagen, de overheid saneren, kortom de mensen laten werken en investeren, dat is de enige remedie die de financiële luchtbel kan doen verdwijnen.

Lees hierover het volgende artikel van Willy DeWit in De Tijd:

Prof Decoster (KUL) heeft het duidelijk niet voor de vlaktaks (zie o.a. DS 10 November). De basis hypothese hierbij is dat alles bij het oude moet blijven. Als zuivere politieke indicator is de GINI-coefficient daarbij een verdacht criterium. En daar schuilt juist de methodologische fout. Het vervangen van het huidige hyper complexe systeem door een vlaktaks systeem is veel meer dan het vervangen van een manier van belasten door een andere.  De steriele onaantastbaarheid van de cijfertjes raakt de kern van de zaak waarom dit land al een paar decennia de berg afgaat niet .

Ligt de schuld van de huidige zware crisis bij een falen van de vrije markt met o.m. een gebrek aan overheidscontrole of is het de overheid die zelf (ook) in de fout is gegaan? En wat is er precies verkeerd gelopen?  Veel economen, die behoren, tot wat men noemt “De Oostenrijkse economische school” zijn van mening dat de huidige gangbare interpretaties voorbijgaan aan een essentieel aspect, dat tevens de sleutel zou kunnen aanreiken tot een remedie met duurzaam herstel.

"Bestaat er nog ministeriële verantwoordelijkheid in Belgenland? De vraag stelt zich sinds vele jaren. De voormalige minister van buitenlandse zaken en minister van Staat Marc Eyskens heeft daar nochtans al in 1991 een duidelijk antwoord op gegeven. Het antwoord is neen. Niet alleen banken gaan failliet, ook de Belgische staat is failliet. Dat is het resultaat van 20 jaar wanbeheer van ministers die niet gecontroleerd werden door het parlement en het land in een volledige chaos hebben gestort."