Nu verschillende landen waaronder locomotief Duitsland terug meer groei kennen, lijkt het einde van de economische crisis in zicht. Is dat zo? In de VS heeft men nog geen reden tot juichen maar anderzijds bevestigt Azië steeds meer dat het centrum van de economie in het Oosten komt te liggen. Niettegenstaande men miljarden aan (virtueel) geld in het financiële systeem gepompt heeft lijkt het inflatiespook wel bedwongen. Tenminste zolang die miljarden ongebruikt op de balans van de banken blijven staan. Anderzijds wordt gewaarschuwd, dat we dreigen wakker te worden met een houten kop van deflatie. In De Tijd (14.08.2010) wordt een deflatie -spiraal opgevoerd als een self fulfilling prophecy. Die spiraal begrijpen is ook de sleutel tot het einde van de crisis. Om te beginnen, de spiraal houdt geen steek. Wij proberen hierna enkele hardnekkige mythes van die spiraal te weerleggen.

Hieronder de tekst van de toespraak:

De zopas gehouden G20-top in Toronto,  moest een oplossing brengen voor het herstel van de economische groei in de Westerse industrielanden. Twee tegengestelde visies tekenden zich af : deze van Barack Obama en daaraan tegengesteld de visie van Angela Merkel. De slottekst is een  compromis geworden, maar de tegenstellingen werden niet overbrugd.

Recentelijk hadden wij het genoegen een email te mogen ontvangen van Caroline Gennez, voorzitter van de SP-A.  Het was een beetje een vreemde email met een onbestaand adres als afzender en een vreemd onderwerp "2010-4119". Hierbij ons antwoord in afwachting van een echte communicatie. Voor wie u gaat stemmen, als u al gaat stemmen in dit grondwettelijk en democratisch bedenkelijk circus, laten wij aan u over. 

Rerum Novarum is traditioneel voor de Christelijke vakbond de gelegenheid bij uitstek om zijn sociaal-economische visie extra in de verf te zetten. In de thema’s die vorige donderdag aan bod kwamen, was het zeer opvallend hoe weinig er  terug te vinden was over welvaartscreatie, maar des te meer over de verdeling van welvaart en de andere gekende vakbondsthema’s zoals bestrijding van de fiscale fraude en - zoals steeds- de klassieke uitvallen tegen het kapitalisme. Bij Jan Renders (ACW) klonk het letterlijk: “de bedoeling moet zijn, de rijken minder rijk te maken en daardoor de armen minder arm”.

Het principe zelf van de Antwerpse volksraadpleging is niet onbetwist gebleven.  Hoewel de Belgische staat het principe van de volkssoevereiniteit niet erkent, en dus geen beslissende referendums accepteert, gaat zelfs van een consultatieve volksraadpleging de facto aanzienlijke autoriteit uit. Dat wordt jammer gevonden. Politici verdedigen wat zij de ‘representatieve democratie' noemen. Zij wijzen op de onbekwaamheid van de burgers. Kiezers informeren zich niet en zijn egocentrisch. Zij zijn niet in staat om het ‘algemeen belang' voor ogen te houden. Jan met de Pet lijdt aan het nimby-syndroom. Daarom zijn er leiders nodig die de burgers, desnoods tegen hun wil, naar een heilvolle bestemming kunnen voeren (1). Referenda en volksraadplegingen passen niet in dit plaatje.