An independent socio-economic thinktank.

De paradox van de staatsschuld

| | |

In Trends heeft Johan van Overtveldt het over de Belgische staatsschuld. Einde 2010 bedraagt dit 96% van het BNP. Maar als men rekening houdt met de toekomstige schulden (pensioenen, gezondsheidszorg, banken waarborg) dan komen we uit op 426%. Paradoxaal genoeg als men dezelfde oefening houdt voor de rest van Europa, dan komt Italië er als een van de besten uit.  Dit blijkt uit een studie van de Duitse hoogleraar Bernd Raffelhüschen en zijn assistent Stefan Moog uit Freiburg.

(zie tabel op http://trends.knack.be/economie/nieuws/beleid/belgische-overheidsschuld-bedraagt-426-procent-van-het-bbp/article-4000017670690.htm

Om aan deze impliciete schuld het hoofd te bieden zal volgens deze studie er tot 2050 elk jaar zo'n 20 miljard moeten bespaard worden (lees: minder uitgegeven). We blijven dan nog steeds met de huidige staatsschuld zitten. Tenminste als er niets structureel veranderdt. Er zijn nu al 1,4 miljoen RVA-ers en als de belasting op economie (arbeid en investeren) even hoog blijft, dan kan men er zich aan verwachten dat de economische groei zal blijven tanen. Om die economische groei te bekomen zal men infeite nog eens 20 miljard per jaar moeten besparen op de overheidsuitgaven. Velen zullen nu moord en brand schreeuwen omdat de gangbare opinie is dat de overheidsuitgaven welvaart en Sociale Zekerheid scheppen. Zoals uit de grafieken van de RVA en het overheidsbeslag blijkt, is dit niet het geval, integendeel. 

Die extra "besparingen" zijn infeite geen besparingen maar betere bestedingen van de beschikbare middelen. Het is zuurstof voor een productieve economie die verstikt is door belastingen en regulitis. Zonder die middelen geen investeringen die arbeidsplaatsen creëren en aldus de RVA-kosten zullen doen dalen. Een RVAer die terug aan het werk kan gaan levert een veelvoud aan toegevoegde waarde op die het BNP zal doen groeien en dit zal uiteindelijk veel meer bijdragen aan het delgen van de impliete overheidsschuld. Dit is de paradox van de huidige overheidsschuld. Economische groei zal er niet komen door nog eens te gaan lenen op de financiële markten, maar door minder te gaan lenen en de overheidsuitgaven te doen dalen. Pas dan kan er een een positieve terugkoppeling gebeuren via investeringen die de overheidschuld versneld zullen doen verdwijnen. Less is More in the end. Italië staat er dus heel wat beter voor dan België.

De 99% mikken op de verkeerde schietschijf

| | |

Hoe een hoogst productieve en zorgzame 1 % voorziet in de levensstandaard  van een grotendeels onwetende en ondankbare 99 %.

Vertaald uit een bijdrage van George Reisman op 21 oktober 2011.

The 99%De protestbetogers van de Occupy Wall Street beweging en haar talrijke volgers over de ganse wereld, scanderen dat 1% van de bevolking eigenaar is van al de rijkdommen en leeft op kosten van de overblijvende 99%. De voor de hand liggende oplossing, die zij voorstellen, is de rijkdom van deze 1% af te nemen en te gebruiken in hun voordeel, inplaats van toe te laten dat hij verder gebruikt wordt ten nutte van die 1%, die toch maar kapitalistische uitbuiters zouden zijn. Anders uitgedrukt,  het impliciete programma van de protestbetogers is er een van socialisme en van de verdeling van de welvaart.
Afgezien van de overdrijving in de slogan van de beweging, is het juist dat een relatief klein deel van de bevolking het grootste deel van de rijkdom van het land bezit. Alhoewel de cijfers van 1 percent en 99 percent overdreven zijn, wordt dit feit toch op de sterkst mogelijke wijze voor het voetlicht geplaatst. Wat de betogers zich niet realiseren is, dat de rijkdom van die 1 percent in de levensstandaard vooziet van de 99 percent

Wim Grommen: de huidige crisis, een wetmatigheid?

| |

Deze discussielezing op 17 December 2011 in Gent gaat over een zeer actueel thema: de huidige financiële crisis. Bijna dagelijks worden bedrijven en burgers hiermee geconfronteerd. Amper is sprake van enig herstel of een volgend probleem moet worden opgelost. Niet alleen spaarders en beleggers hebben hierdoor (veel) geld verloren, ook bedrijven en de belastingbetaler moeten hun bijdrage leveren; zelfs de pensioenvoorziening van de burgers komt onder grote druk te staan. Wim Grommen gaat op dit thema in. Zie o.a. zijn bijdrage op WorkForAll .

Di Rupo vergist zich : niet de burger, maar de overheid moet op dieet

| | |

Op de voorpagina van de Standaard van deze weekend (12/11) lezen wij :"Waarom Di Rupo I u dit weekend pijn zal moeten doen". Verder wordt ons diets gemaakt, dat hogere belastingen ons deel zullen worden  om onze staatsfinanciën een beetje op orde te krijgen.  Erger nog : er wordt tevens aangekondigd dat er amper zal bespaard worden.  Het is niet moeilijk in te zien, dat dit slecht gaat aflopen.

China: een opportuniteit en een bedreiging?

| | |

Skyline Of ChongqingEen handelsmissie in China. Elke dag een andere stad, elke dag een ander bedrijf dat zich op de automarkt begeeft. Elke dag wat meer verwondering. Sommige Chinese bedrijven assembleren vooral of zijn geassocieerd met een westerse partner. BYD stelt 200000 mensen te werk en heeft een allesomvattende ecologische strategie om u tegen te zeggen. Van Mini look-alikes voor 4000 euro tot elektrische wagens die 10 maal meer kosten. Nog niet echt op westers niveau, maar de strategie is eerst verkopen aan China, dan aan de minder ontwikkelde landen en alleen dan pas naar Amerika en Europa. Enkel Antarctica staat niet op de roadmap. De volumes (per bedrijf) zitten nu nog onder het miljoen maar dat zal niet lang meer duren. Opvallend, de werkdruk aan de lopende band komt gezapig over maar de robots komen eraan. De kwaliteit moet omhoog en ze verwachten een tekort aan arbeidskrachten. Vreemd voor een land met 1,4 miljard inwoners terwijl ons land 1,4 miljoen mensen van de RVA laat leven.

Barack Obama moet belastingen verlagen, niet verhogen

| | |

Na de ondertekening van de verhoging van het schuldenplafond heeft president Obama nog eens verklaard, dat hij hardnekkig zal blijven ijveren om de belastingtarieven te verhogen, in elk geval voor de hogere inkomensklasse. Met zulke maatregel wil hij proberen het begrotingstekort in te perken. Het is duidelijk dat dit niet zal lukken. Belastingverhogingen vernietigen economische activiteit en verkleinen aldus de belastbare basis. Heel wat ervaringen hebben uitgewezen, dat integendeel belastingverlagingen de economie doen opleven en zorgen voor een verbreding van de belastbare basis. Een lager tarief op een bredere belastingbasis kan méér opbrengen, dan een hoog tarief op een smallere belastingbasis. Maar de voordelen van een belastingverlaging situeren zich vooral op het gebied van de creatie van meer werkgelegenheid en meer welvaart, terwijl belastingverhogingen de economie doodknijpen.

De Nota Di Rupo: slechts 1/3 besparingen, 2/3 lastenverhogingen

| |

De spaarders zijn kop van jut

In het luik "sanering van de overheidsfinanciën" van de nota Di Rupo  gaat het overgrote deel (2/3) naar nieuwe lasten en wordt er nauwelijks bespaard (slechts 1/3). (De nieuwe lasten worden wel voor een deel anders benoemd). Het zijn vooral de spaarders en beleggers die het zwaarst worden getroffen. Waarschijnlijk geen toeval omdat het merendeel van de spaarders en beleggers zich bevinden in het meer welvarende Vlaanderen en veel minder in het armere Wallonië, zodat Di Rupo hiervan niet zoveel politiek nadeel zal ondervinden. Wat verandert er :

Timo Soini. "Why I Don't Support Europe's Bailouts" in WSJ en de censuur

| | |

Naar aanleiding van de verkiezingsoverwinning van de Ware Finnen, een prestatie die hen door veel zelf verklaarde democraten kwalijk genomen werd, heeft de voorzitter het genoegen een editoriaal te mogen verzorgen in de WSJ (Wall Street Journal). Velen zullen het wellicht niet eens zijn met wat hij zegt. Zijn uiteenzetting slaat grote gaten in het crisibeleid van Europa maar vertolkt wel wat vele burgers denken. Welvaart op krediet was een mooi sprookje, en sommigen zijn er beter van geworden, maar nu de rekening betaald moet worden, dreigt het piramide schema als een boemerang de hele westerse economie en politiek systeem onderuit te halen. Nu spreekt Soini krasse taal maar wat nog krasser is dat de WSJ blijkbaar het nodig vond de tekst nadien op de website aan te passen. Al is het wel die aangepaste verise die later ook in de Helsinki Times afgedrukt werd. Nu, zelfs de gesaniteerde versie is meer dan duidelijk genoeg. Hierna volgt de oorspronkelijke versie en in bijlage de opgekuiste.

Timo Soini. "Why I Don't Support Europe's Bailouts"

Our political leaders borrow ever more money to pay off the banks, which return the favor by lending ever more money back to our governments.

Insolvency must be purged from Europe's system and it must be done openly and honestly.

Huidige crisis, de wetmatigheid van Piramide schemas

| | |

Iedere productiefase, of iedere maatschappij of ander menselijk verschijnsel, doorloopt een zogenaamd transformatieproces. Transities zijn maatschappelijke transformatieprocessen, die tenminste één generatie beslaan. In dit artikel wil ik aan de hand van zo'n transitie aangeven, waar we met onze huidige maatschappij staan.

De VS op weg naar PIGS-landen status

| | |

Bij het aantreden van Barack Obama als president van de VS  bijna drie jaar geleden, had niemand durven voorspellen, dat de financiële toestand van dit land op korte tijd zou evolueren naar het niveau van enkele Zuid- Europese landen, die de facto hun schulden niet meer kunnen betalen en virtueel in faling zijn. Zij worden ondertussen smalend de "Pigs-landen " genoemd, waarbij het acroniem Pigs verwijst naar Portugal, Italië, Griekenland en Spanje, die alle in zware financiële problemen zijn geraakt. Ook Ierland hoort thuis in dit rijtje.