“Als de overheid te weinig geld uitgeeft, dan komt er een recessie”. Dit is de stelling die minister van overheidsbedrijven Paul Magnette vorige week verdedigde in een felle aanval op de Europese Commissie, die ons land strenge besparingen oplegt. Hij krijgt daarbij de steun van niemand minder dan van professor Paul De Grauwe, die het standpunt van de minister verdedigt in dit blad (DS 16/01 : “De Europese Commissie is God niet”.) Maar de minister krijgt ook kritiek, volgens ons terecht. De feiten lijken toch wel aan te geven dat niet besparingen, maar massale overheidsuitgaven en overheidsverspillingen heel wat West-Europese landen de das hebben omgedaan en op de rand van het faillissement hebben geduwd. Griekenland, Spanje, Portugal en Italië zijn niet in de problemen gekomen door besparingen, maar door het tegendeel, nl. door massaal belastinggeld en geleend geld over de balk te gooien. De stellingen van De Grauwe dat te strenge besparingen een recessie zullen uitlokken en dat de de overheden voldoende geld moeten kunnen uitgeven om de economie te stimuleren, is naar onze mening ten zeerste betwistbaar.

The collapse of the euro

The euro is a currency that is bound to fail. At this conference three keynote speakers will explain why you are getting poorer, why the euro will collapse, and why nobody tells you.

Speakers and subjects:

Brecht Arnaert:    Why we are getting poorer. The economic crisis from an Austrian viewpoint.

Philipp Bagus:      The tragedy of the euro. Why the euro was bound to fail.

Claudio Grass:     Storing gold safely. A Swiss solution

Brecht Arnaert:    Applying theory to practice. How to invest as an “Austrian”.

Registration and more information at SafeCapital.eu  

In Trends heeft Johan van Overtveldt het over de Belgische staatsschuld. Einde 2010 bedraagt dit 96% van het BNP. Maar als men rekening houdt met de toekomstige schulden (pensioenen, gezondsheidszorg, banken waarborg) dan komen we uit op 426%. Paradoxaal genoeg als men dezelfde oefening houdt voor de rest van Europa, dan komt Italië er als een van de besten uit.  Dit blijkt uit een studie van de Duitse hoogleraar Bernd Raffelhüschen en zijn assistent Stefan Moog uit Freiburg.

(zie tabel op http://trends.knack.be/economie/nieuws/beleid/belgische-overheidsschuld-bedraagt-426-procent-van-het-bbp/article-4000017670690.htm) 

Om aan deze impliciete schuld het hoofd te bieden zal volgens deze studie er tot 2050 elk jaar zo'n 20 miljard moeten bespaard worden (lees: minder uitgegeven). We blijven dan nog steeds met de huidige staatsschuld zitten. Tenminste als er niets structureel veranderdt. Er zijn nu al 1,4 miljoen RVA-ers en als de belasting op economie (arbeid en investeren) even hoog blijft, dan kan men er zich aan verwachten dat de economische groei zal blijven tanen. Om die economische groei te bekomen zal men infeite nog eens 20 miljard per jaar moeten besparen op de overheidsuitgaven. Velen zullen nu moord en brand schreeuwen omdat de gangbare opinie is dat de overheidsuitgaven welvaart en Sociale Zekerheid scheppen. Zoals uit de grafieken van de RVA en het overheidsbeslag blijkt, is dit niet het geval, integendeel. 

Die extra "besparingen" zijn infeite geen besparingen maar betere bestedingen van de beschikbare middelen. Het is zuurstof voor een productieve economie die verstikt is door belastingen en regulitis. Zonder die middelen geen investeringen die arbeidsplaatsen creëren en aldus de RVA-kosten zullen doen dalen. Een RVAer die terug aan het werk kan gaan levert een veelvoud aan toegevoegde waarde op die het BNP zal doen groeien en dit zal uiteindelijk veel meer bijdragen aan het delgen van de impliete overheidsschuld. Dit is de paradox van de huidige overheidsschuld. Economische groei zal er niet komen door nog eens te gaan lenen op de financiële markten, maar door minder te gaan lenen en de overheidsuitgaven te doen dalen. Pas dan kan er een een positieve terugkoppeling gebeuren via investeringen die de overheidschuld versneld zullen doen verdwijnen. Less is More in the end. Italië staat er dus heel wat beter voor dan België.

Hoe een hoogst productieve en zorgzame 1 % voorziet in de levensstandaard  van een grotendeels onwetende en ondankbare 99 %.

Vertaald uit een bijdrage van George Reisman op 21 oktober 2011.

De protestbetogers van de Occupy Wall Street beweging en haar talrijke volgers over de ganse wereld, scanderen dat 1% van de bevolking eigenaar is van al de rijkdommen en leeft op kosten van de overblijvende 99%. De voor de hand liggende oplossing, die zij voorstellen, is de rijkdom van deze 1% af te nemen en te gebruiken in hun voordeel, inplaats van toe te laten dat hij verder gebruikt wordt ten nutte van die 1%, die toch maar kapitalistische uitbuiters zouden zijn. Anders uitgedrukt,  het impliciete programma van de protestbetogers is er een van socialisme en van de verdeling van de welvaart.
Afgezien van de overdrijving in de slogan van de beweging, is het juist dat een relatief klein deel van de bevolking het grootste deel van de rijkdom van het land bezit. Alhoewel de cijfers van 1 percent en 99 percent overdreven zijn, wordt dit feit toch op de sterkst mogelijke wijze voor het voetlicht geplaatst. Wat de betogers zich niet realiseren is, dat de rijkdom van die 1 percent in de levensstandaard vooziet van de 99 percent