Een meerwaardebelasting op aandelen. Dialectische sex voor marxistische ideologen.

| | |
In plaats van het risicokapitaal aan te moedigen, blijft men in België zweren bij een nefaste en inefficiënte meerwaardebelasting op aandelen. Gemotiveerd door een ideologie uit een ander tijdperk, die elke vorm van kapitaal vies vindt.  (Paul Huybrechts en Romain Blockx in DE TIJD op 18.11.2011)

Mannen denken aan niets anders dan aan seks, zo leest men dikwijls. Bij de PS is dit blijkbaar anders, die denken duidelijk aan niets anders dan aan de burgers bijkomende belastingen opleggen. Zij denken ook niet aan welvaart en werkgelegenheid creëren, neen zij denken alleen aan (nog) méér belastingen. Het zijn dan ook niet alleen mannen die bij de PS de plak zwaaien, het is Laurette Onkelinx die er de grote baas is. (alhoewel geen voorzitter). Hun laatste idee, die zij voor de zoveelste maal opnieuw van stal halen : een meerwaardebelasting op aandelen, een reeds jarenoude PS-droom. Die idee werd gretig verwelkomd door o.m. de Vlaamse socialisten en natuurlijk ook door de vakbonden, die evenals de PS schijnen te veronderstellen, dat hogere belastingen onze problemen gaan oplossen. Wees er zeker van, zij dwalen.

Wij kennen ondertussen hun verhaal: beleggers in aandelen zijn zonder onderscheid vermaledijde kapitalisten en speculanten, die men niet genoeg kan belasten en afstraffen.  De werkelijkheid is natuurlijk helemaal anders. Aandelenkapitaal is de zuurstof van onze economie, zonder dat zijn er geen ondernemingen, is er geen welvaart en geen werkgelegenheid. Aandelenkapitaal is een kostbaar goed dat men moet koesteren met veel zorg, met veel eerbied en respect.  Het is het fundament van onze welvaartstaat, maar zelfs onze eerste minister schijnt dit helemaal niet te beseffen. 

Hierna zeven redenen waarom een meerwaardebelasting dodelijk kan zijn voor onze economie en tevens onrechtvaardig, onlogisch en ongegrond is :

1. Onze politici klagen steen en been dat er toch zo weinig geïnvesteerd wordt in onze bedrijven, maar het zijn diezelfde politici, die nu maatregelen voorstellen, die de investeerders zullen wegjagen en ontmoedigen. Erg logisch lijkt dit allemaal niet.
2. De meeste beleggers in aandelen leden de laatste jaren enorme verliezen. Zo stond de Bel-20 (Belgische beursindex) in het jaar 2000 op 3.300 punten, tegenover 2.459 nu, twaalf jaar later (slotkoers op 21/09/2012), een verlies van zo maar eventjes 25 %. Beleggers in aandelen verdienen onze bewondering, zij hebben de moed en de durf, om ondanks zware verliezen, toch hun spaarcenten te investeren in de groei van onze economie, met het reële risico veel, en in sommige gevallen zelfs alles te verliezen. (In de overheidsbank Dexia bv.) Is het niet vreemd en zelfs misdadid, dat men deze investeerders in risico-kapitaal, die reeds jarenlang kreunen onder de verliezen,  gaat trakteren op een bijkomende belasting? Als de beurzen terug zouden stijgen, dan zijn die stijgingen geen winsten, maar in veel gevallen recuperatie van verliezen. De moedigen, die ondanks de grote verliezen niet afhaken en onze economie blijven steunen, verdienen een beloning en applaus en zeker geen bestraffing.
3. Men mag niet vergeten dat aandelenkapitaal reeds tweemaal belast wordt: een eerste  maal in de vennootschapsbelasting en op het saldo van de winst die overblijft, wordt nog eens 25% roerende voorheffing afgehouden, op het ogenblik van de uitkering als dividend.
4. Meerwaarden (dus winsten op vermogens) belasten is een rechtstreekse belasting  op onze investeringen. De gelden van vermogende personen zijn geïnvesteerd in onze economie, hetzij rechtstreeks onder vorm van aandelen, hetzij onrechtstreeks onder vorm van hun spaargeld belegd in andere beleggingsvormen, zoals bankrekeningen, obligaties, beleggingsfondsen, spaarboekjes enz… In elk handboek economie kunnen wij inderdaad lezen: sparen = investeren. Dit komt, omdat het spaargeld door de banken aangewend wordt o.m. voor kredietverlening aan ondernemingen, die hiermee hun investeringen kunnen financieren. (Zie hierover de knappe bijdrage, op 22 september verschenen in DE STANDAARD : “De bedreigde Spaarder”, door Peter Vanden Houte, hoofdeconoom van ING – blz.69) Wij voegen deze bijdrage  hier achteraan.
5. Ook zouden de PS, Di Rupo en andere links denkende politici moeten weten, dat heel wat landen met een vermogensbelasting, deze opnieuw hebben afgeschaft, omdat de kosten hoger lagen dan de opbrengsten. Zie Denemarken, Duitsland, Finland, Ierland, Italië, Luxemburg, Oostenrijk,  Spanje en Zweden. De franse denktank ‘Institut Montaigne’, schreef in een studie van november 2007 (Pour faire du social, abolissons l’ISF), dat de vermogensbelasting in Frankrijk (Impôt de Solidarité sur la Fortune) tweemaal meer kost dan ze opbrengt en bovendien de economische groei negatief beïnvloedt.  Men kan zich dus terecht afvragen, hoe een belasting die niets opbrengt, zou toelaten de begroting positief te beïnvloeden en de belasting op arbeid te verminderen, want ook dit laatste wordt als doelstelling naar voor geschoven door de voorstanders van een meerwaardebelasting. De belasting op arbeid zal evenwel niet minderen als men eerst de investeringen afremt. Daarvoor moeten eerder de overheidskosten omlaag.
6. Ons land heeft zowat de hoogste belastingdruk van de wereld. En toch hebben wij een enorme staatsschuld (100% van het bbp). Zwitserland daarentegen, heeft een lagere belastingdruk en een staatsschuld van slechts 48 % van het bbp en een begroting nagenoeg in evenwicht. Het is duidelijk: het zijn niet  de hoge belastingen, die onze problemen zullen oplossen. De overheid zal integendeel werk moeten maken, om haar gigantische en extreem dure en inefficiënte overheidsbureaucratie volledig te herstructureren en af te slanken. Maar daar willen de PS, de vakbonden en de meeste andere partijen niet van weten. Dat is inderdaad een stuk moeilijker dan de burgers nog maar eens op te zadelen met hogere belastingen.
7. Wie een of andere vorm van meerwaardebelasting voorstelt, vergeet wellicht ook, dat België met de onroerende voorheffing, de registratierechten en de successierechten, reeds drie vermogensbelastingen telt.

Zeer vreemd, dat onze Vlaamse spaarders, beleggers en investeerders dit linkse diktaat zo maar lijdzaam ondergaan, in plaats van woedend uit te schreeuwen : “Di Rupo, stop die onzin”.

Willy De Wit
medewerker bij de onafhankelijke economische denktank “Workforall” (www.workforall.org)

Een toemaatje : een prachtig staaltje van doublespeak van Steven Vanackere, (CD&V) onze minister van financiën

Zopas (23/09) hoorde ik op de radio een prachtig staaltje van “doublespeak” door Steven Vanackere, (CD&V) onze minister van financiën. Hij zei geen voorstander te zijn van een vermogensbelasting, maar wel van een belasting op winsten uit vermogens. Een meerwaardebelasting op aandelen is nu precies een belasting op dergelijke winsten. Een meerwaarde is inderdaad een winst. Dit betekent dat hij wel degelijk voorstander is van een meerwaardebelasting op aandelen. Waarom durft hij dat niet openlijk bekennen?
Met deze knap gevonden “doublespeak” probeert hij natuurlijk de rechtse kiezers (voor zover hij die nog zou hebben) te behouden, zowel als de linkse kiezers (en die zal hij zeker nog tellen).

Vanackere is niet aan zijn proefstuk toe.  Een tijd geleden noemde hij beleggers in aandelen “speculanten”. Pas na een woedende reactie van VFB (Vlaamse Federatie van Beleggingsclubs) heeft hij niet anders gekund, dan zich te verontschuldigen.

Toch is dit alles een duidelijk signaal welk vlees wij in de kuip hebben met deze links-marxistische regering. Het is echt onbegrijpelijk dat wij in Vlaanderen, dat de meerderheid uitmaakt in ons land en waar 70% voor verandering stemt wordt, geregeerd worden door een uiterst linkse regering, gedicteerd door de PS. De economische gevolgen zullen niet van de poes zijn. Gewoon onbegrijpelijk.

DE BEDREIGDE SPAARDER

* DE STANDAARD zaterdag 22 september 2012 blz. 69
* Auteur: Peter Vanden Houte

Elke economiestudent leert het in het eerste jaar: de investeringen in een economie komen overeen met het spaarvolume. Hoewel deze equatie geldt voor een gesloten economie, stelden Horioka en Feldstein in 1980 vast dat dit ook in de reële wereld opgaat. Landen met veel spaargeld, kunnen meer investeren en zullen ook hun groei op peil houden. Zelfs de komst van de euro heeft dat uiteindelijk niet veranderd. Vandaag zitten precies de landen met relatief weinig spaargeld in de problemen. Groei louter gebaseerd op meer consumptie is nooit houdbaar.
Toch staan politici altijd wat ambivalent tegenover de spaarzame Belg. De voorbije weken was het weer hommeles, toen bleek dat Bernard Arnault, de rijkste Fransman, Belg wil worden. Voor sommigen het bewijs dat België een fiscaal paradijs is voor de rentenier, en dat daar dringend iets aan gedaan moet worden. Zijn de loonlasten in België immers niet te hoog omdat de kapitaalbelasting te laag ligt?
Men kan betwijfelen dat hogere lasten op vermogensinkomsten tot een verlaging van de lasten op arbeid leiden, maar los daarvan moet een en ander toch genuanceerd worden. Zo zullen heel wat mensen opwerpen dat ze op hun vermogen al eens belasting betaald hebben, namelijk wanneer ze het verdiend hebben. Voorts zorgt spaargeld via het financieren van investeringen voor nieuwe toegevoegde waarde. Het is niet ongebruikelijk dat daarop een belasting geheven wordt – al zit dat ook al in de bedrijfsbelastingen.
Maar het belasten van spaarinkomsten mag ook niet onbillijk worden. Een spaarder is iemand die bereid is zijn consumptie uit te stellen naar een later moment en zo de fondsen om te investeren of om de staatsschuld te financieren, verschaft. Men mag toch verwachten dat hij voor deze daad van altruïsme minstens zijn koopkracht behoudt? Dat zou betekenen dat hij op een risicoloze belegging jaarlijks de verwachte inflatie van ongeveer 2 procent kan recupereren, aangevuld met een premie om het uitstellen van consumptie en het risico te vergoeden. Het financieren van investeringen is immers niet altijd succesvol.
Kapitaalbelastingen hakken echter in op al deze vergoedingen. Gecombineerd met de lage rentestand betekent dit dat een Belg op een overheidsobligatie op tien jaar, na voorheffing, niet eens de inflatie kan compenseren.
Maar wat dan met meerwaarden, want die ontspringen toch de fiscale dans? Terecht, volgens de Brusselse professor Colmant. In tegenstelling tot inkomen verkregen uit dividendbetalingen, is er bij de verkoop van een aandeel immers geen sprake van een onderliggende toegevoegde waarde. Het aandeel verandert enkel van eigenaar. Men zou zelfs kunnen stellen dat een gestegen aandelenkoers de verwachting van hogere dividenden in de toekomst reflecteert. Als je die toegenomen winstverwachting gaat belasten, wordt kapitaal in feite twee keer belast, want op de hogere dividenden zal in de toekomst al meer roerende voorheffing verschuldigd zijn.
Toegegeven, er zijn gevallen waarvoor deze logica niet opgaat. Maar politici moeten zich ervoor hoeden de spaarder of belegger te stigmatiseren, laat staan hem in de toekomst niet eens dezelfde koopkracht te gunnen als de consument die vandaag zijn centen spendeert. De spaarder was altijd een grote troef voor de Belgische economie. Houden zo.