Johan Albrecht van het Itinera Instituut (zie bijgevoegde studie "Is Denemarken Europees werkgelegenheidskampioen" ) doorprikt op zijn beurt het ballonetje van de Scandinavische mythe. Het zogenaamde succes op gebied van tewerkstelling, ook al hebben ze de hoogste belastingen ter wereld, is grotendeels terug te brengen tot manipulatie van statistieken. Denemarken heeft zelfs meer bruggepensioneerden dan werklozen, maar telt ze wel niet mee. In Zweden werd deze taktiek ook toegepast (zie. New book: “Beyond the European Social Model” [0], A Coup d'Etat in Sweden? [1] en Facts about Sweden's Economy [1] . [1] Ook in ons land wordt er een loopje genomen met de statistieken en levert een kleine herschikking van de officiële cijfers geen 8.4 % maar 24 % werklozen op. Ook dit cijfer houdt geen rekening met de wellicht 500000 overbodige nepjobs bij de overheidssector. Zie Planbureau ziet 41 000 nieuwe jobs in 2006. Cijfergegoochel? [1]

Hoe men het ook draait of keert, een economie zoekt steeds een evenwichtspunt waarvan de werkgelegenheid een afgeleide is. De fundamentele factor is de globale belastingsdruk of wat gelijk staat aan het overheidsbeslag. Alle maatregelen die de overheid neemt is rommelen in de marge (en wellicht op lange termijn nefast) omdat de overheidsector met haar politieke beslissingen geen correctie mechanisme heeft zoals de competitieve vrije markt verschaft. Het gevolg is dat globaal gezien de beschilbare middelen in de economie inefficiënt aangewend worden. De private sector, die uiteindelijk alle economische groei en welvaart genereert, mag dan wel bijbenen door haar productiviteit te verhogen (ze haaft daar ook geen keuze in), het resultaat is wel een vernietiging van tewerkstelling en welvaart. En zonder welvaart, geen middelen om het welzijn van de sociale welvaartstaat in stand te houden. Het resultaat is op termijn wel zichtbaar: een langzame aftakeling.