Spanje: de voorspelbare crisis.
Submitted by willy.de.wit on 21 April, 2012 - 16:08.
credit crisis | ECB | economische crisis
Het zoveelste slachtoffer van een Keynesiaans Economisch Beleid
in het laatste decennium, UGent 2009 blz. 21)
De wereldbekende econoom Hans-Hermann Hoppe schrijft het zo : “Here we have Keynes , then : the twentieth centrury’s most famous “economist”. Out of false theories of employment, money and interest, he has distilled a fantastically wrong theory of capitalism and of a socialist paradise erected out of paper money”. (Zie : The Misesian case against Keynes – University of Nevada at Las Vegas)
Henry Hazlitt heeft wellicht de meest grondige en knappe analyse gemaakt van “The General Theory” in zijn boek “ The Failure of the New Economics” An Analysis of the Keynesian Fallacies (Herdruk in 2007 – Ludwig von Mises Institute) en komt tot het besluit dat dit werk een aaneenschakeling is van nonsens, onjuistheden, verkeerde theorieën, betekenisverschuivingen en regelrechte tegenspraken. Kortom Keynes’ theorie is “shit verpakt met een gouden strikje om” Maar ondertussen zitten we door deze nalatenschap diep in de miserie. Het gouden strikje is verdwenen.
Willy De Wit
medewerker bij de economische denktank “Workforall” (www.workforall.org)
Na Griekenland zendt Spanje nu op zijn beurt schokgolven door de eurozone en deze schokgolven zouden wel ergere gevolgen kunnen hebben dan de Griekse en zelfs het voortbestaan van de eurozone in gevaar kunnen brengen. De economie van Spanje is circa 4.25 maal groter dan de Griekse. (bbp Spanje : 985 miljard €. bbp Griekenland : 232 miljard €). Het echte drama van Spanje ligt niet zozeer in de overheidsschuld. Die is met 84 % van het bbp nog min of meer binnen de perken, toch vergeleken met Griekenland (159%). Het begrotingstekort ligt wel dicht bij de gevarenzone (8.5% tegenover 10.6 % voor Griekenland.)
Maar het echte grote gevaar voor Spanje ligt in de gevolgen van de huizen-zeepbel, gebaseerd op (te) goedkoop krediet, een zeepbel die is ontploft en die de banken opzadelt met gigantische bedragen aan oninbare hypotheekleningen. Niemand ziet een oplossing. Hoe is dit zover kunnen komen en wie is de echte schuldige?
Maar het echte grote gevaar voor Spanje ligt in de gevolgen van de huizen-zeepbel, gebaseerd op (te) goedkoop krediet, een zeepbel die is ontploft en die de banken opzadelt met gigantische bedragen aan oninbare hypotheekleningen. Niemand ziet een oplossing. Hoe is dit zover kunnen komen en wie is de echte schuldige?
De echte schuldigen zijn zeker niet de speculanten, zoals de politici maar al te graag beweren, maar zoals uit de hiernavolgende grafieken blijkt is de boosdoener de door de ECB (Europese Centrale Bank) naar omlaag gemanipuleerde rente tussen 2003 en 2006 door te overvloedige geldcreatie.
| Grafiek: 1 jaars Euribor sedert 1999 - 1 maands euribor sedert 1999/ (Euribor = Euro Interbank Offered Rate. Het is de rente die gehanteerd wordt tussen Europese banken.) |
Deze rente wordt in Spanje gebruikt voor het vaststellen van rentes op hypotheekleningen. Tussen 2003 en 2006 lag Euribor op 2.2 %. Die rente werd door de ECB naar omlaag gemanipuleerd, om, volgens Keynesiaans recept, de economie op hoog toerental te brengen. De burgers zijn dan massaal gaan profiteren van deze uiterst lage rente en verwoed gaan bouwen en woningen kopen. In de sfeer van optimisme en euforie hebben zij zich flink vergaloppeerd en hebben zich veel te diep in de schulden gestoken en te grote woningen gekocht en gebouwd aan te sterk opgelopen prijzen. De huizenzeepbel was een feit.
in het laatste decennium, UGent 2009 blz. 21)Maar eens de rente terug begon te stijgen vanaf 2006 (zie grafiek) konden ontleners hun schulden aan de banken aan de verhoogde rente niet meer terugbetalen en de zeepbel spatte uit elkaar. Dit is exact hetzelfde scenario dat zich in de VS heeft afgespeeld in 2007-2008, waar ook de Amerikaanse centrale bank (FED) de rente op een artificieel laag niveau had gebracht en met massale geldinjecties een gigantische zeepbel had gecreëerd. De Spaanse banken lopen nu gevaar op falingen, wat voor de eurozone op een financieel armageddon zou kunnen uitlopen.
Ondertussen kreunt Spanje daarenboven onder een werkloosheid van maar liefst 23 % van de beroepsbevolking, terwijl zelfs 50 % van de jongeren geen werk heeft. De omvang van de problemen zijn van die aard, dat het Europees noodfonds wellicht niet toereikend zal zijn om hieraan te verhelpen. Ook de werkloosheid kan onmogelijk door injecties van dit noodfonds opgelost worden. Een schuldencrisis kan men niet oplossen met nog meer schulden te creëren. (Hierover meer in een volgende nieuwsbrief). En wat gaat de houding zijn van Duitsland? Gaan zij bereid blijven om hun belastingbetalers te laten opdraaien om bodemloze putten te vullen van landen die nu weigeren om de harde maatregelen te treffen die nodig zijn voor de genezing, zoals een sterke daling van de lonen. Want dit is een absolute voorwaarde tot herstel. Of gaat Duitsland de eurozone verlaten?
Miserie met een gouden strikje
Volgens economen van de Oostenrijkse school, zoals de economen van het wereldvermaarde “Ludwig von Mises Instituut” is de uiteindelijke schuldige van onze huidige economische en financiële chaos, het zogenaamde “Keynesiaans beleid”, dat populair werd sedert de jaren ’30 van vorige eeuw. Toen schreef de Engelse econoom John Maynard Keynes (1883-1946) het boek”The General Theory of Employment, Interest and Money”.
Jammerlijk genoeg is het keynesianisme een dominante leer geworden, die sedert jaren de economische politiek heeft bepaald. Keynes werd de meest invloedrijke econoom van de twintigste eeuw en werd onlangs nog door het dagblad “DE TIJD” verkozen tot beste econoom aller tijden!
Keynes’ succes was begrijpelijk : hij beloofde welvaart en werkgelegenheid voor iedereen, eenvoudig door de gelddrukpersen aan het werk te zetten, de intrestvoeten naar omlaag te manipuleren, en veel schulden te maken. Voor de politici klonk dit als hemelse muziek in de oren. Keynes slaagde erin zeer eenvoudige zaken hopeloos complex voor te stellen, liefst met wiskundige formules, waardoor men met ontzag naar hem opkeek. Maar nu zitten we met de gebakken peren.
Ondertussen kreunt Spanje daarenboven onder een werkloosheid van maar liefst 23 % van de beroepsbevolking, terwijl zelfs 50 % van de jongeren geen werk heeft. De omvang van de problemen zijn van die aard, dat het Europees noodfonds wellicht niet toereikend zal zijn om hieraan te verhelpen. Ook de werkloosheid kan onmogelijk door injecties van dit noodfonds opgelost worden. Een schuldencrisis kan men niet oplossen met nog meer schulden te creëren. (Hierover meer in een volgende nieuwsbrief). En wat gaat de houding zijn van Duitsland? Gaan zij bereid blijven om hun belastingbetalers te laten opdraaien om bodemloze putten te vullen van landen die nu weigeren om de harde maatregelen te treffen die nodig zijn voor de genezing, zoals een sterke daling van de lonen. Want dit is een absolute voorwaarde tot herstel. Of gaat Duitsland de eurozone verlaten?
Miserie met een gouden strikje
Volgens economen van de Oostenrijkse school, zoals de economen van het wereldvermaarde “Ludwig von Mises Instituut” is de uiteindelijke schuldige van onze huidige economische en financiële chaos, het zogenaamde “Keynesiaans beleid”, dat populair werd sedert de jaren ’30 van vorige eeuw. Toen schreef de Engelse econoom John Maynard Keynes (1883-1946) het boek”The General Theory of Employment, Interest and Money”.
Jammerlijk genoeg is het keynesianisme een dominante leer geworden, die sedert jaren de economische politiek heeft bepaald. Keynes werd de meest invloedrijke econoom van de twintigste eeuw en werd onlangs nog door het dagblad “DE TIJD” verkozen tot beste econoom aller tijden!
Keynes’ succes was begrijpelijk : hij beloofde welvaart en werkgelegenheid voor iedereen, eenvoudig door de gelddrukpersen aan het werk te zetten, de intrestvoeten naar omlaag te manipuleren, en veel schulden te maken. Voor de politici klonk dit als hemelse muziek in de oren. Keynes slaagde erin zeer eenvoudige zaken hopeloos complex voor te stellen, liefst met wiskundige formules, waardoor men met ontzag naar hem opkeek. Maar nu zitten we met de gebakken peren.
De wereldbekende econoom Hans-Hermann Hoppe schrijft het zo : “Here we have Keynes , then : the twentieth centrury’s most famous “economist”. Out of false theories of employment, money and interest, he has distilled a fantastically wrong theory of capitalism and of a socialist paradise erected out of paper money”. (Zie : The Misesian case against Keynes – University of Nevada at Las Vegas)
Henry Hazlitt heeft wellicht de meest grondige en knappe analyse gemaakt van “The General Theory” in zijn boek “ The Failure of the New Economics” An Analysis of the Keynesian Fallacies (Herdruk in 2007 – Ludwig von Mises Institute) en komt tot het besluit dat dit werk een aaneenschakeling is van nonsens, onjuistheden, verkeerde theorieën, betekenisverschuivingen en regelrechte tegenspraken. Kortom Keynes’ theorie is “shit verpakt met een gouden strikje om” Maar ondertussen zitten we door deze nalatenschap diep in de miserie. Het gouden strikje is verdwenen.
Willy De Wit
medewerker bij de economische denktank “Workforall” (www.workforall.org)
Aanbevolen lectuur :
Jesús Huerta de Soto : “Geld, krediet en crisis” ( Acco Leuven/Den Haag 2011 - 710 blz.) Oorspronkelijke titel “Dinero, Crédito Bancaria y Cyclos Económicos, (Unión Editorial, Madrid 1998). Het werd vertaald in het Nederlands door medewerkers van het Rothbard Instituut. Dit boek wordt aanzien als een meesterwerk en als ongeëvenaard in dit vakgebied.
De auteur Jesús Huerta de Soto (1956) schreef 9 boeken en is als econoom wereldbekend. Hij is professor aan de “Rey Juan Carlos University” in Madrid. Deze universiteit is op dit ogenblik wellicht de beste van de wereld op gebied van economie. Voor meer info over de auteur zie bij Wikipedia.
Jesús Huerta de Soto : “Geld, krediet en crisis” ( Acco Leuven/Den Haag 2011 - 710 blz.) Oorspronkelijke titel “Dinero, Crédito Bancaria y Cyclos Económicos, (Unión Editorial, Madrid 1998). Het werd vertaald in het Nederlands door medewerkers van het Rothbard Instituut. Dit boek wordt aanzien als een meesterwerk en als ongeëvenaard in dit vakgebied.
De auteur Jesús Huerta de Soto (1956) schreef 9 boeken en is als econoom wereldbekend. Hij is professor aan de “Rey Juan Carlos University” in Madrid. Deze universiteit is op dit ogenblik wellicht de beste van de wereld op gebied van economie. Voor meer info over de auteur zie bij Wikipedia.
» login to post comments | printer friendly version | 1702 reads
