Burgerprotesten tegen uitblijven regering vergissen zich van doelstelling

| | | |

Een Regering kunnen wij nog maanden missen, maar zonder staatshervorming gaan wij de dieperik in.

Onze Verbazing

Vooral  kunstenaars, mensen uit het medialandschap en ook sommige journalisten hebben allerhande initiatieven aangekondigd om te protesteren tegen het uitblijven van een regering, zoals o.m. “Mannen met baarden”met o.m. Koen Fillet van Radio 1, “Kamperen voor de 16”, “Mars van de Belgische burgers” , “niet in onze naam”, “no government great country” en nog vele andere. Nu snel een regering vormen zonder een degelijk akkoord over een grondige staatshervorming is echter het allerslechtste wat ons zou kunnen overkomen. Dit zal zonder twijfel leiden tot verdere communautaire twisten en tot politieke instabiliteit en is een regelrechte weg Griekenland achterna. Het is duidelijk : de eerste prioriteit moet zijn een akkoord over een goede staatshervorming en pas daarna een regering. Onze verbazing is groot dat de protesteerders de zaken omdraaien. Van het uitblijven van een regering hebben we nog steeds geen last, maar het uitblijven van een grondige staatshervorming is de rechte weg naar de afgrond.

Ondraaglijke last

De initiatiefnemers tot de burgerprotesten hebben  tot hiertoe nog niet laten weten, welke ondraaglijke last zij wel  ondervinden van het uitblijven van een nieuwe regering. De economie functioneert blijkbaar beter zonder regering dan met. De grootwarenhuizen en winkels zijn open en werken normaal. Bussen, trams en treinen rijden. De sociale partners sluiten akkoorden en Leterme zorgt  voor de lopende zaken. Er komen zelfs oplossingen voor problemen die tevoren niet mogelijk leken. Zo schrijft Guy Tegenbos in DE STANDAARD (18/01 blz. 2) : Wij zitten zeven maanden zonder regerende politici en hop , er liggen plots oplossingen klaar voor eeuwig-onoplosbare nationele problemen……..”.  Leterme maakt zich sterk een begroting uit te werken, die beter is  dan wat de EU voorschrijft. Eindelijk eens een rustperiode die een stop zet op de ongebreidelde tsunami aan wetten en reglementen, waarvan de meerderheid een rem vormt voor de economie en die dikwijls meer kwaad doen dan goed. Ronald Reagan wist het al wanneer hij zei “De beste regering is deze, die met verlof is”.
 
Trouwens, wij zitten niet zonder regering. Integendeel we hebben er zes : De Vlaamse regering, de Franse Gemeenschapsregering, de Brusselse regering, de Waalse regering, de Duits Gemeenschappelijke Raad. En als zesde de ontslagnemende Federale regering, die de lopende zaken behartigt, met Leterme. Dat de financiële markten  België in het vizier nemen omdat er nog steeds geen nieuwe federale regering is, klopt  niet. Die bewering  werd zopas nog tegengesproken door financiële analisten in Londen, die verklaarden dat de Belgische politieke problemen in de Londense City verwaarloosbaar zijn. Zij kijken ginds vooral naar de cijfers, en die zijn voor ons land nog steeds OK.

Dieperik

Een regering kunnen wij voorlopig nog best missen, maar zonder een ingrijpende staatshervorming gaan we  naar de dieperik, Griekenland achterna. De huidige structuur is gewoon onhoudbaar. Volgens de cijfers van januari 2010 zijn er bij de RVA  1.457.991 personen ingeschreven, die van een uitkering genieten. Dit betekent dat een kwart van de beroepsbevolking werkloos is. (zie www.workforall.org).  Dit zijn de echte cijfers en niet de statistisch gemanipuleerde cijfers die de zogenaamde “officiële” werkloosheid weergeven. Voor Wallonië is het nog erger. De officiële cijfers geven een werkloosheid van circa 18%. In werkelijkheid is het 34 %. Het verschil van 16 % is als volgt te verklaren. In Wallonië is 40 % van de beroepsbevolking tewerkgesteld bij de overheid. In Vlaanderen is dit 24 %. Het verschil van 16 % is verdoken werkloosheid. Het zijn mensen met de juiste partijkaart (PS) die  in overheidsdiensten gedumpt worden. Waar hebben we dit nog gezien… Juist : in Griekenland. Het gevolg kennen we : Griekenland is in faling.
Volgens de analyse van de economische denktank WorkForAll is de grote boosdoener van deze scheefgroei de hoge belastingdruk, die op haar beurt het gevolg is van onze onwerkbare, uiterst ingewikkelde en veel te dure staatsstructuur. Wij vermelden vier belangrijke knelpunten :
  • Gebrek aan fiscale  autonomie. Regio’s mogen geld uitgeven zonder dit te moeten verantwoorden bij hun kiezers, dus zonder voor de inkomsten te moeten zorgen, wat leidt tot een onbeperkte uitgavendrift, het ons allen bekende “consumptiefederalisme”.  Fiscale autonomie zou een oplossing betekenen voor die problemen en  tevens een sterke stimulans  voor  een zuinig beleid. Toch zijn de franstaligen zijn  tegen, evenals de vakbonden.                       
  • Een perverse financieringswet : deze onmogelijk ingewikkelde wet van 16 januari 1989 moedigt slecht beheer aan, terwijl goed beheer bestraft wordt. Het perverse aan deze wet is, dat een deelstaat meer geld krijgt als het de bevolking armer maakt. Omgekeerd  zou Wallonië minder dotaties ontvangen, indien het plots beter zou presteren dan Vlaanderen. Een grondige herschrijving van deze wet is nochtans “not done” voor de franstaligen.
  • De inefficiënte  organisatie van de arbeidsmarkt. Vlaanderen telt vooral werklozen bij de 50 plussers, terwijl Brussel en Wallonië hoofdzakelijk kampen met een grote jeugdwerkloosheid.. Toch willen de franstaligen het beleid in hoofdzaak uniform federaal houden, terwijl die aanpak beter zou toegespitst worden op de regionale noden, die grondig verschillen.  Ook de   bevoegdheidsverdeling inzake arbeidsmarktbeleid tussen de federale overheid en de regio’s leidt tot inefficiënties. Zo is de werkloosheidsuitkering  zeker een instrument van arbeidsmarktbeleid en  zou dan ook beter geregionaleerd worden. Maar ook hier staan de franstaligen op de rem.

Perverse Solidariteit

De franstaligen, de vakbonden en ook onze linkse Vlaamse politici, en ja, ook onze kunstenaars schermen er steeds mee dat er toch solidariteit moet zijn met het franstalig landsgedeelte en dat men dan niet mag raken aan de RVA en nog minder aan de sociale zekerheid.  Op zichzelf is geen bezwaar tegen solidariteit, indien het gaat om “echte solidariteit”. Echte solidariteit moet ertoe leiden dat de andere partij er beter van wordt en een springplank (of overbruggingsplank) betekent  om geleidelijk op eigen benen te staan. Dit is in ons land geenszins het geval, integendeel. De transfers van Noord naar Zuid zijn een “perverse solidariteit” die Wallonië zelfs armer maakt en wat nog erger is, die Wallonië arm houdt en geen uitzicht geeft op verbetering. Uit een studie van Damiaan Persyn van de denktank VIVES van de Leuvense universiteit blijkt dat de transfers een rem vormen op de economische groei van Wallonië. Een vermindering van de transfers zou volgens deze studie voordelig zijn voor het Waals landsgedeelte en leiden tot een sterkere economische groei.(Zie “VIVES : “Discussion paper nr 4, “Interregional redistribution, growth and convergence” www.econ.kuleuven.be).

Het zijn juist dergelijke  scheeftrekkingen die moeten weggewerkt worden door een staatshervorming. Zoniet kan er geen oplossing komen voor onze hoge werkloosheid en onze onhoudbare belastingdruk. Het is een raadsel, dat de initiatiefnemers van de acties tot burgerprotesten dit niet inzien en integendeel ijveren voor een snelle regeringsvorming, zonder zich om die scheeftrekkingen te bekommeren. Het lijkt er zelfs  op dat zij met hun initiatieven een grondige staatshervorming willen blokkeren. Welk is de verborgen agenda en welke krachten zitten hier achter? Of is het alleen onkunde en een pijnlijk gebrek aan economisch inzicht. 

De wereld van de kunstenaars en van de media is zeker  niet bekend om haar degelijke economische inzichten. Dit hoeft ook niet, men kan niet in alles gespecialiseerd zijn. Maar dan kan men toch maar beter de raad volgen, zoals uitgedrukt in  de bekende volkswijsheid “schoenmaker blijf bij je leest”.


Willy De Wit
Medewerker bij de onafhankelijke economische denktank “Workforall” (www.workforall.org)

Onwetendheid is de Bron van alle Kwaad
(Socrates)

de noodzaak van de staatshervorming

Hoe komt het toch dat de vlamingen toelaten dat de walen ons steeds maar weer betichten het land te willen splitsen,
terwijl de overgrote meerderheid enkel een rechtvaardige staatshervorming wil.
Moesten de vlamingen echt willen splitsen, dan zouden ze toch op het vlaams belang gestemd hebben?
De kunstenaars hebben dit ujitgangspunt blijkbaar vergeten en volgen gedwee de steeds maar herhaalde slogan van de walen dat de vlamingen willen splitsen.
Wanneer zal daar eens een efficient antwoord op gegeven worden.

Ben het volledig eens met

Ben het volledig eens met jullie mening
Een persoon die meer geld uitgeeft dan hij binnen krijgt help ook niet om hem meer toe te stoppen.

En inderdaad voel ik ook niets van een regering die er niets is. Ik ga alle dagen werken, ontvang loon. Eet en slaap, lach en dans.

Dank voor het alweer

Dank voor het alweer meerdere keren digitaal toezenden van informatie uit Uw denktank, die ik steeds opnieuw zo glashelder, adequaat en to-the-point vind, dat het het 'gemis' aan kranten volledig tegenwicht biedt !
Hopelijk verspreidt Uw inhoudelijk steeds opnieuw zo relevante informatie zich "als een olievlek" over geheel België (en liefst - zo niet al gaande ? - ook buiten die grenzen !)