Missie van WorkForAll
Submitted by eric.verhulst on 7 October, 2006 - 22:22.
general | General | General | Nederlands
Missie:
(werktekst 17-10-06)
WorkForAll is een onafhankelijke sociaal-economische denktank. Ons doel is na te denken en wetenschappelijke verdedigbaar onderzoek uit te voeren naar maatschappelijke modellen en structuren die zowel het recht op arbeid als de individuele vrijheid in alle verantwoordelijkheid herstellen voor alle mensen. Derhalve zijn we kritisch over bestaande gemeenschapsmodellen, zelfs wanneer deze met de beste bedoelingen in het leven werden geroepen. De wereld verandert snel en gemeenschappen moeten zich aanpassen op straffe van snel irrelevant te worden.
Opdat het individu van zijn vrijheid, lees zijn recht op zelfbeschikking, zou kunnen genieten moet hij kunnen produceren in de economische zin van het woord. Er is geen welzijn zonder welvaart en daarom kan het recht op arbeid niet afgesplitst worden van het recht op zelfbeschikking.
De WorkForAll denktank wil de maatschappelijke modellen die bovenstaande waarden bevorderen op een objectieve manier onderzoeken en ontwikkelen. Ons doel is de samenleving en de door haar gemandateerde politici de argumenten te geven om zichzelf te veranderen en een omgeving te scheppen waarin iedereen een gelukkig mens kan zijn in volle verantwoordelijkheid.
Basisfilosofie WorkForAll
(werktekst 17-10-6)
Recht op arbeid
Recht op arbeid is één van de pijlers van een beschaafd en mutueel voordelig samenleven. Recht op arbeid betekent de mogelijkheid voor de individuele mens om op eigen kracht zijn lot te verbeteren door een constructieve bijdrage te leveren aan de samenleving. Alleen dankzij het recht op arbeid kan de omgang tussen valide volwassenen gebaseerd zijn op gelijkheid. Gelijkheid betekent reciprociteit. Niemand is de slaaf van een ander zolang niemand iets moet doen voor een ander zonder daarvoor vergoed te worden.
Werkloosheidsval
Het ‘oude’ Europa in het algemeen en België in het bijzonder kent dermate hoge lasten op arbeid, dat enerzijds steeds meer mensen in een werkloosheidsval terecht komen en anderzijds de slinkende groep productieve mensen steeds meer worden uitgebuit. Reeds nu zijn vele Belgen in een situatie verzeild geraakt waarin een keuze voor productieve arbeid hun eigen lot verslechtert. Niet alleen laaggeschoolden, maar heel de samenleving is in een gigantische werkloosheidsval terecht gekomen. Productieve arbeid is niet meer lonend en lonende arbeid is niet meer productief.
Overheidsbeslag
De hoge belastingsdruk op inkomen is een direct gevolg van het ontstaan van een overheidsapparaat dat onder het mom van sociale rechtvaardigheid uitgegroeid is tot een gigantische bureaucratie en herverdelingsmachine waarbij de illusie geschapen wordt dat het land economisch competitief kan blijven door een korte termijn consumptiebevorderend beleid te voeren. Paradoxaal genoeg is juist deze overambitieuze en bemoeizuchtige overheid niet meer in staat om haar kerntaken te vervullen en verzaakt aan investeringen op lange termijn om zijn burgers een degelijke infrastructuur en opleiding te verschaffen. De inspanningen die men in deze materies wel doet, schieten veelal hun doel voorbij omdat men vergeet dat innovatie, ondernemerschap en werkwilligheid gebaseerd zijn op het privé-initiatief en niet afgekocht kunnen worden met financiële transfers. Dit alles gaat gepaard met het in stand houden van historisch afgedwongen privileges en voorrechten waarbij tewerkstelling verward wordt met arbeid. Het gevolg is dat de overheidssector een overmatig beslag legt op de beschikbare middelen in de samenleving. Deze verspilling heeft niet alleen betrekking op kapitaal maar evenzeer op het menselijke potentieel dat uiteindelijk de enige bron is van welvaart en welzijn. De overheidssector is dringend aan sanering toe en moet worden teruggedrongen binnen het domein waar ze positief bijdraagt, eerder dan een last te zijn voor de actieve burgers. Een belangrijke aanzet hierin is het verantwoordelijk stellen van de overheidsmanagers en politici en het invoeren van dezelfde regels van corporate governance en openbaarheid die gelden in de private sector.
Bureaucratie
De onzichtbare lobby van theoretici versterkt zijn greep op de samenleving door de vrijheid van het individu en het privé-initiatief als bedreiging te zien voor milieu, landschap, veiligheid en gezondheid in plaats van als de drijvende kracht achter de vooruitgang. De daaruit voortvloeiende bureaucratische controle, regulering en sturing van het menselijk ondernemen, bouwen, werken en consumeren verstikken het privé-initiatief, leiden perfect gezonde jongeren af naar bureaucratische jobs en verhogen de belastingdruk op de productiefactoren. Daarom zijn ook de ‘stimulerende’ maatregelen in het kader van de ‘actieve welvaartsstaat’ uit den boze. De ‘stimulerende’ maatregelen zijn een opbod van ondoordachte en kostelijke investeringen in opleiding, subsidies en nepjobs en brengen de financiering van de verzorgingsstaat nog meer in gevaar.
Globalisering
Dankzij de globalisering van de economie zijn de scherpste kantjes van het verval afgevijld omdat de koopkracht voorlopig nog redelijk stand houdt. Toch heeft het geen zin om de noodzakelijke hervormingen uit te stellen. De internationale kapitaalstromen houden ons voorlopig recht, maar de interne aftakkingen van het schaarse kapitaal naar verlieslatende activiteiten en de interne herverdeling van de productieve mens naar de improductieve en inactieve mens zijn zo groot geworden, dat een catastrofale kettingreactie van tekorten (de ene flessenhals in de economie die de andere veroorzaakt) en stakingen van betalingen tot de mogelijkheden behoort.
Daarom moet de keuze voor zowel eenvoudige als voor innovatieve technische beroepen terug lonend worden. Vooral ook omdat hoogproductieve arbeid een multiplicatoreffect heeft op de werkgelegenheid. Waar enkele geniale ingenieurs hoge toegevoegde waarde genereren, ontstaat meteen ook een behoefte aan vele andere, ook laaggeschoolde, medewerkers en stijgt de totale koopkracht van de samenleving.
Globalisering mag dus niet gezien worden als een reden om de doodstrijd van het oude vermolmde systeem te rekken, maar als een opportuniteit om een zeer snelle economische groei op gang te trekken en een volledige tewerkstelling te realiseren. Globalisering dwingt ons niet om te hervormen, maar is wel een geweldige buitenkans die we niet mogen laten liggen omdat het immoreel is ten overstaan van de komende generaties om de vooruitgang te belemmeren.
Uitbuiting
Om van deze buitenkans te profiteren, zijn de hervormingen nodig die de werkloosheidsval opruimen. De werkloosheidsval wordt veroorzaakt door de uitbuiting van de productieve mens. Zowel de jongeren die nog een beroepskeuze moeten maken, als de oudere werknemers keren zich af van de productieve beroepen. De jongeren kiezen voor bureaucratische jobs omdat die relatief overgewaardeerd zijn. De oudere werknemers die productief tewerkgesteld zijn, hunkeren naar vervroegde uittreding omdat hun werkdruk te groot is in verhouding tot hun verloning. Dit proces versterkt zichzelf. Juist doordat steeds meer bureaucratie ontstaat en steeds meer productieve mensen afhaken, neemt de last toe op de slinkende groep die wel nog productief is.
Arbeidsethiek
De economie mag niet steunen op de uitbuiting van mensen met een morele roeping om een positieve bijdrage te leveren, mensen dus wier arbeidsethiek sterker is ontwikkeld dan hun zin voor persoonlijk voordeel. Arbeidsethiek en economische rationaliteit zijn met elkaar in aanvaring gekomen. We moeten terug naar een systeem waar het fundamenteel mensenrecht om zijn eigen lot te verbeteren harmonieus samengaat met het arbeidsplichtsbesef.
Vrijmaking van de internationale dienstenhandel
Globalisering mag niet beperkt blijven tot de openstelling van goederenmarkten. Ook de dienstensector dient onderworpen te worden aan internationale concurrentie. Binnen de Europese Unie kan dit overigens een steentje bijdragen aan de mobiliteit van de arbeidskracht die noodzakelijk is om een muntunie in stand te houden. De huidige Europese politiek om grote delen van de dienstensector juist af te schermen, zelfs van intra-Europese concurrentie, is inconsequent en nefast. Juist de overheids- en aanverwante dienstverlening die het minst efficiënt is en waarvan de omvang nog steeds omgekeerd evenredig toeneemt met haar toegevoegde waarde, wordt het sterkst beschermd tegen de globalisering, zelfs tegen concurrentie uit de andere lidstaten. Bovendien is het juist in de dienstensector dat onder voorwaarden van internationale concurrentie de grootste productiviteitssprongen kunnen worden verwacht omdat in veel gevallen dankzij de nieuwe communicatiemiddelen het buitenlandse aanbod, noch de buitenlandse werknemer fysiek naar hier moet worden gehaald.
Arbeid en Tijd
Arbeid en tijd zijn kostbaar. ‘Time is Money’, niet alleen voor de dure manager en de geïnspireerde ondernemer, maar ook voor de gewone arbeider. Een gewone arbeider werkt meestal niet voor zijn plezier. Hij wil graag vrije tijd. In een vrije samenleving kan men hem alleen doen arbeiden door zijn vrije tijd af te kopen. De bedoeling van volledige tewerkstelling mag dus niet zijn om iedereen harder te doen werken, maar om de koopkracht te doen stijgen en om het momentum van de vooruitgang niet te laten wegglippen.
Daarom zijn de disciplinerende maatregelen in het kader van de ‘actieve welvaartsstaat’ uit den boze. Volledige tewerkstelling in een vrije en egalitaire samenleving kan niet door de productieve werknemers en ondernemers nog meer onder druk te zetten, aangezien de oorzaak van de werkloosheidsval juist hun ontmoediging is.
Sparen en Investeren
Omgekeerd is geld ook tijd. Met geld kan men niet alleen andermans tijd afkopen, maar kan men ook onthaasten en vervroegd uittreden. Sparen op lange termijn financiert pensioenen zonder onze kinderen te belasten. De vrije kapitaalstromen en het bankwezen zorgen ervoor dat ieders spaargeld (de som van het verschil tussen wat men geproduceerd heeft en wat men spendeert) geïnvesteerd wordt. Kapitaal is evenwel altijd schaars. Daarom heeft het altijd een prijs. Die prijs (intrest) moet voldoende hoog zijn om te vermijden dat de vraag naar kapitaal groter is dan het aanbod (het spaarvolume). Een te lage intrest doet de geldhoeveelheid groeien en is aldus een verdoken aanslag op het spaargeld. Bovenop de belastingen op rente zorgt deze aanslag momenteel voor een afstraffing van het sparen, vergelijkbaar met het afstraffen van arbeid. Zowel de lasten op arbeid als op kapitaal moeten drastisch naar omlaag.
Vrijheid en Gelijkheid
De enige zinvolle invulling van het sociaal gelijkheidsconcept is dat geen volwassene beslag kan leggen op de arbeid en de tijd van een andere volwassene zonder een vergoeding die onder vrije omstandigheden door de betrokkenen werd overeengekomen. Vrijheid is dus een voorwaarde van gelijkheid.
Daarom ontslaat de waarde van de democratie ons niet van onze plicht om het aantal en het volume van afgedwongen transfers te beperken. Hoewel in een democratie niet de ene mens rechtstreeks beslag legt op andermans arbeid en tijd, kunnen door het politieke spel toch bepaalde belangengroepen buitensporig beslag leggen op de arbeid en de tijd van de productieve mensen. Democratie is de minst slechte vorm van heerschappij, maar heerschappij moet tot een minimum worden beperkt.
Disclaimer: WorkForAll.org has no relationship with workforall.com or workforall.net.
» printer friendly version | 7175 reads
Uitbuiting komt voort uit slecht sociaal gedrag.
Uitbuiting komt voort uit slecht sociaal gedrag.
Uitbuiting is in de eerste plaats onderbetaling.
Besluit:
1. De uitbuiter heeft in de eerste plaats een gebrek aan respect en sociaal gevoel voor de medemens, hij maakt bewust misbruik van de onwetendheid van de medemens.
Vrijheid is in de eerste plaats andermans vrijheid respecteren.
De uitbuiter verknecht andermans vrijheid ten gunste van zijn eigen vrijheid.
Het is manipuleren en misbruik maken van de zwakke onwetende medemens, dit om op deze manier aan zijn doel te geraken en daardoor zelf meer mogelijkheden en vrijheden te verwerven.
In tegenstelling tot ordinaire bandieten, die je geld of je leven willen, willen uitbuiters je geld én je leven, spijtig worden deze “te weinig” bestraft.
Het is al te gemakkelijk om anderen te dwingen flexibel te zijn als je zelf geen ruggengraat hebt.
2. Diegenen die zich laten uitbuiten hebben in de eerste plaats een tekort aan kennis, zelfrespect en eergevoel.
Het zichzelf niet als een gelijke zien is fundamenteel fout.
Superioriteit altijd aan andere toekennen is een minderwaardigheidscomplex dat uitbuiting mogelijk maakt door gebrek aan kennis en zelfzekerheid.
Het ondergaan van ongedwongen slavernij is geen product van de vrije wil, het is bij vele mensen een gedwongen noodzaak om te leven en te overleven.
3. Toekomst: De emancipatie, automatisering en maakbaarheid van de mens zal op termijn uitbuiting onmogelijk maken.
Voorbeeld:
Een Joodse vrouw schreef eens een boek over de gespletenheid van de mens.
De verantwoordelijke van een concentratiekamp vermoorde honderden kinderen en liet hun moeders toezien, als hij thuis kwam nam hij zijn eigen kinderen op schoot en was een tedere en voorbeeldige huisvader.
Deze tegenstellingen vinden we ook terug bij het uitbuiten van mens door mens.
De sociale voeling beperkt zich tot de naaste familieleden.
Er is totaal geen respect voor mensen buiten de eigen kring.
In de psychiatrie worden deze mensen geklasseerd onder de noemer: asociaal, psychopaat.
Het asociaal zijn komt voort van het niet verder evolueren van het basis instinkt als kind, sociale voeling verkrijgt men door degelijke ouderlijke opvoeding, schooleducatie, cultuur, noodsituaties. (enig kinderen zijn meer gevoelig voor dit syndroom)
Een star basis instinkt is weinig flexibel en laat zich moeilijk verbeteren, ook primitieve volkeren zijn meer gevoelig voor dit aspect.
Op oudere leeftijd het basis instinkt verder laten evolueren is niet eenvoudig, extreemindividualisme remt in grote mate het sociaal zijn af.
Het extreem individualisme is een handicap die niet alleen belastend is voor het individu zelf, maar ook voor zijn omgeving, de last voor de omgeving is rede genoeg om aan zichzelf te sleutelen.
De identiteit van elk individu wordt niet bepaalt door het individu zelf, maar door alles wat hij zelf niet is.
Het collectivisme is een middel om zichzelf te dienen, hetzelfde geldt voor het individualisme, beide moeten in evenwicht zijn om een goede psyche te bewerkstelligen.
De gulden middenweg:
Een efficiënte staat, doelgericht en ten gunste van de totale samenleving.
Een efficiënte privaat economie, doelgericht en ten gunste van de totale samenleving.
De Economische en politieke spelregelmakers, en hun betutteling van de medemens.
Hoe komt het dat de makers van al onze spelregels deze spelregels zelf niet toepassen of ondergaan???
Waarom staan de spelregelmakers van een 3 ploegen systeem in de bedrijven ’s nachts zelf niet te werken?, waarom slapen deze spelregel makers ‘s nachts wel bij hun vrouw, de uitdenkers van het systeem spelen liefst het spel niet mee en zijn enkel geïnteresseerd in de financiële eindresultaten.
De aandeelhouders en eigenaars van alle auto bedrijven slapen ’s nachts thuis en staan niet in drie ploegen aan de lopende band te werken.
Waarom werken koning Albert en koningin Paola niet in drie ploegen?
Waarom werken alle rijken niet in drie ploegen en slapen ze ‘s nachts graag bij hun vrouw?
Is het niet al te gemakkelijk spelregels te maken die men zelf niet moet toepassen??
Is het niet al te gemakkelijk mensen regels en lage lonen op te dringen en te betuttelen terwijl men zelf in enorme weelde leeft, en daardoor regelloos.
En dan nog diezelfde mensen verwijten dat hun consumptie gedrag daalt en dat dit de oorzaak van alle economische ellende en werkloosheid is.
Waarom gaan de makers van alle oorlogen niet zelf naar het front.
Oorlog is: een aangelegenheid waarbij gemanipuleerde jonge mensen die elkaar niet kennen, en die niets tegen elkaar hebben, elkaar doden op bevel van oudere mensen, die elkaar wel kennen, en wel wat tegen elkaar hebben, maar elkaar echter niet doden.
Hoe komt het dat we zo weinig rijke mensen in de gevangenis vinden?
Waarom worden uitbuiters zelf niet graag uitgebuit?
Waarom zijn rijke niet graag arm?
Het uitbuiten van mens door mens is eeuwen oud en is een deel van de morele en ethische “onwaarden” van de ondernemende mens.
In principe is het uitbuiten van mens door mens pure misdaad, strikt genomen.
Het uitbuiten van mens door mens is geen vrijheid, het is misbruik maken van de onwetendheid van de medemens.
Minder dan 3% van de samenleving maakt op deze manier misbruik van de andere 97%, of we deze 3% van de samenleving psychopaten kunnen noemen is nog de vraag, in de huidige tijd en in de huidige economie hebben ze al dan niet hun nut, in ieder geval kunnen we ze bestempelen als misbruikers van de onwetenden, in de toekomst zal hun denken als psychopathie en asociaal worden afgedaan.
Zolang de jacht op het geld open is zal er uitbuiting zijn, niemands heer en niemands knecht dat is de leuze van de intelligente mens, elke vorm van gedwongen of ongedwongen slavernij eindigt vroeg of laat in een conflict situatie, het vanzelfsprekend aanvaarden van onderdanigheid is een inbreuk op de menswaardigheid en op onze modelmaatschappij voor gelijke rechten voor iedereen, ongedwongen slavernij is de meest voorkomende, subtielste en doeltreffendste vorm van slavernij.
Zolang de vruchten van onze planeet niet verdeeld worden en zo lang er mensen sterven van honger en arm zijn, kan men spreken van diefstal door diegenen die verzuipen in weelde.
Apartheid tussen blank en zwart werd afgeschaft in Zuid-Afrika, maar de oudste vorm van apartheid, het onderscheid tussen klassen, tussen arm en rijk vermeerderd zich razend snel op onze planeet, het is momenteel de grootste vorm van discriminatie sinds mens heugenis.
Er is op de wereld genoeg voor iedereen, maar er is niet genoeg voor ieders hebzucht.
De kwaliteit van een samenleving bestaat niet uit het aantal miljonairs, maar hoe men omgaat met zwakken, armen, ouderen, gezondheidszorg, werklozen, natuur enz.