Wie heeft het niet gezien? De secretaris-generaal van de Oeso, Angel Gurria, die vol complimentjes Verhofstadt uitzwaaide. Maar bij de opvoering voor de media zitten veel verdoken slechte punten voor het paarse beleid, en op sommige punten zweeg de Oeso of wilde Gurria niets zeggen?

Dat we een hoge economische groei meemaken kan iedereen wel zien, alhoewel je wel abstractie moet maken met het feit dat je enerzijds met een globale hoogconjunctuur te maken hebt en anderzijds met het feit dat consumptie en dan vooral ook nog overheidsconsumptie zwaar doorwegen. Geeft dit geen ander zicht op de 'hoge economische groei'?

Het Oeso-rapport geeft nog een ander punt aan waarbij je niet al te vrolijk moet zijn m.b.t. de 'hoge' economische groei, namelijk de capaciteitslimiet van de machines, die al historisch gezien hoog zijn, en nu nog overbelast worden.

Verder lijkt het alsof het Oeso-rapport niet echt de kern van de zaak wil aanraken, namelijk de grote verschillen wat betreft economische vooruitgang in Vlaanderen en Wallonië, zeer vreemd voor een rapport die toch alle elementen van een socio-economische toestand moet analyseren. De economische groei van een land kan en mag toch niet enkel gedragen worden door een regio, waarbij heel grote hoeveelheden welvaartstransfers worden overgedragen aan de andere.

De grootste 'verdienste' die de paarse partijen op hun jas spelden is het feit dat de staatsschuld van 130 naar 87.7% is gedaald. Ook Gurria gaf geen enkele verwijzing naar Jean-Luc Dehaene, niet dat ik zo'n grote fan ben van deze laatste, maar ere wie ere toekomt, het waren de regeringen Dehaene die de eerste zware stappen hebben genomen om de staatsschuld te doen dalen en sinds 1993 zien we een bijna constante daling van de staatsschuld, en bij het aantreden van de regering-verhofstadt I in 1999, was de staatsschuld al teruggebracht naar een waarde rond de 110 % van het BBP, m.a.w. een daling van zo'n 20 % onder het bewind van de regeringen Dehaene en vele maatregelen die zijn genomen onder Dehaene II zijn maar pas werkelijk ten uitvoering gebracht door Verhofstadt I, waardoor de grote verdienste niet echt aan de paarse partijen toe te schrijven is.

Een ander, vaak vergeten gegeven, is de dalende export, en de daarbij horende marktaandeel verlies van onze ondernemingen. De oorzaken zijn hiervoor te zoeken bij de sneller groeiende lonen, in vergelijking met onze belangrijkste handelspartners en de uitvoer van foute producten naar foute landen. Ook de toegenomen binnenlandse consumptie moet hier ook iets mee te maken hebben, dunkt mij.

De Oeso is ook niet echt te spreken over de overregulering van de overheid in bepaalde sectoren en markten; met name die van het consumptie- en woonkrediet.

Wat voorts zeer opvallend en verbijsterend was het feit dat het Oeso-rapport met geen woord repte over het feit dat de begroting structureel niet in evenwicht is en dat vele slechte eenmalige maatregelen, Herman van Rompuy(CD&V) had het over "eenmalige maatregelen die later als een boemerang terugkomen", verwijzend naar de overname van pensioenfondsen.

Het valt dus vooral op hoe veel zaken Gurria eigenlijk niet heeft vermeld, en het zijn in deze elementen dat de grootste problemen zich manifesteren. Het zijn werkelijk zware pijnpunten van het paarse, semi-keynesiaanse beleid. Internationale organisaties als de Oeso zouden eigenlijk de vinger op de wonde moeten leggen en België en dan vooral de federale overheid moeten wijzen op haar flaters van de voorbije jaren, het immobilisme op vlak van de staatsstructuur (socio-politieke organisatie), het pijnlijke halfslachtige socio-economische beleid, en een negeren van een aantal pijnpunten met betrekkking tot 'efficient governing', de modernisering van het ambtenarenapparaat, de vereenvoudiging van de fiscale wetgeving en een zware lastenverlaging, allemaal zaken die niet of slechts gedeeltelijk zijn uitegevoerd. Gurria mag dan wel positief zijn over de paarse regering, ik alvast niet.