Aan Eric Verhulst en Willy De Wit,

Ik wil jullie bedanken voor het opinieartikel in de standaard van gisteren, omdat het een stem is die je veel te weinig hoort. Het is inderdaad de regulerende sturing van de centrale banken na 2000-20001 die banken in de richting heeft gestuurd van nog meer risicovolle derivaten.

Door de lage rente gingen ze immers op zoek naar andere winstgevende opties. Een trendbreuk is natuurlijk moeilijk omdat de markt zo gewoon is geraakt aan goedkoop krediet. Op alle niveau's hebben we immers ontsparing gehad. Centrale banken via de massale goudverkopen, banken via het investeren in derivaten waarvan de vraag is of ze ooit terug waarde zullen hebben,... En jammergenoeg merk je dat deze politiek van goedkoop geld nog steeds gezien wordt als de motor voor groei. De visie van Minister Paulson om de onderpanden voor derivaten op te kopen om ze zo terug waarde te geven, zal waarschijnlijk botsen met de realiteit, omdat dit eigenlijk opnieuw met kredieten gebeurt. Kondratieff geeft aangegeven dat na een inflatoire periode er steeds een deflatoire komt, en ook de situatie in Japan van na 1990 bevestigt dit. Je merkt dat overheden en centrale banken alles in het werk stellen om deflatie te vermijden, terwijl een deflatoire periode niet eens zo slecht hoeft te zijn. Ik hoop echt dat de huidige aanpak van de kredietcrisis werkt, maar ik vrees ervoor. De derivaten blijven immers gewoon bestaan en de banken die de grootste risico's hebben genomen krijgen als eerste een vangnet. Op dit moment zijn de risico's eigenlijk enkel verplaatst van de banken naar de nationale overheden.
Hopelijk is dit voldoende, maar de tijd zal het moeten uitwijzen.

Vriendelijke groeten,
Stefaan Tubex