Elke economiestudent heeft het wellicht al moeten leren: marktfalingen en welvaartsanalyse van de vrije marktwerking.

De vraag die we ons toch moeten stellen is de volgende: 'zijn we allemaal materialisten en marxisten geworden?'

Zo leek het mij toch, als ik de voorbije dagen naar het nieuws keek en de kranten las. Bijna elke opiniemaker schreeuwt dat we dringend een federale overheid nodig hebben, 'de koopkracht van de mensen' is namelijk in het gevaar.

1 mei is verondersteld het “feest van de arbeid” te zijn. Het staat symbool voor de ontvoogding van de industriële arbeider in de vorige eeuw. Vraag is wel in hoeverre deze 1 mei viering nog voeling heeft met de werkelijkheid en haar echte basis. De werkloosheid tiert welig maar daar hoort men op de 1 mei toespraken weinig over. Bij WorkForAll ligt deze problematiek ons nauw aan het hart en wij durven dan ook te wijzen naar de overmatige belasting op arbeid als een van de grondoorzaken. Ook de rol van de vakbonden zelf is bedenkelijk. Die hebben bijna meer leden bij de werklozen en ambtenaren dan bij de werkende arbeiders en bedienden.

Wie heeft het niet gezien? De secretaris-generaal van de Oeso, Angel Gurria, die vol complimentjes Verhofstadt uitzwaaide. Maar bij de opvoering voor de media zitten veel verdoken slechte punten voor het paarse beleid, en op sommige punten zweeg de Oeso of wilde Gurria niets zeggen?

Ik krijg meer en meer de indruk dat marxisten niet langer de arbeid, maar het klimaat als stok gebruiken om de vrije markt te slaan. Bijna alle anti-vrije markt denkers zijn nu overgestapt naar de Gore-beweging, met inderdaad de energie verslindende Al Gore als boegbeeld.

In de Standaard van zaterdag op zondag 17-18 februari stond een interessant dossier met als tittel: "De fiscus op de rooster(1)". De ondertittel was zelfs nog duidelijker in de bewoording: "Fiscale snoepjes leggen belastingsysteem in een knoop".

Eindelijk, Wallonië wordt wakker zou je kunnen zeggen, de conservatief-liberale senator van de MR, Alain Destexhe die zijn regio uit de diepe slaap probeert te halen, maar is dit werkelijk het begin van het einde van slaapland en sociaal kerkhof Wallonië? -Dat valt nog te bekijken.

Wat is er toch allemaal aan het gebeuren in Volkswagen Vorst? De vakbonden hebben een maximum aan voordelen uit de bus gesleept en hebben nog maar pas gestemd om verder te werken, maar toch gaan de vakbonden opnieuw staken, zeer onbegrijpelijk als we de rol en eigenlijke functie van een vakbond eens onder de loep nemen.

Ik nam niet zo lang geleden nog een onderzoek door van Leuvens professor Jozef konings, die in zijn econometrisch onderzoek o.a. over jobreallocatie tot de conclusie kwam dat een verdere vennootschapsbelastingsverlaging van 33.99% naar het EU-gemiddelde van 26.8%(25%) ongeveer 90.000 extra jobs zouden gecreeërd worden.

Natuurlijk kwam er een onmiddellijk protest vanuit de hoek van vakbonden en hun aangesloten denktanks. De klassieke verwijzing naar het 'Scandinavische model' mocht natuurlijk niet ontbreken. Spijtig voor deze personen is de vennootschapsbelasting ook daar relatief laag. Een aantal cijfergegevens:

Bij WorkForAll gaan er van uit dat een economie alleen maar kan werken indien er een kleine overheid is, een competitief fiscaal stelsel(vlaktaks- evolutie) en een goede infrastructuur, het zijn deze zaken die in de eerste plaats een onderneming doen kiezen om in een bepaald land te investeren.Maar ondernemingen kijken ook naar een politieke stabiliteit, en vooral de kans voor instabiliteit, en in België is dat laatste zeker van de orde, en zeker als we doen wat Waals minister-president Di Rupo vraagt(of eist).Iedereen weet dat er communautaire verschillen en disputen zijn, maar wat de Waalse en unitaire Vlaamse politici vergeten is dat aan de basis van die verschillen, en wellicht veel belangrijker, er ook maatschappelijke visie- verschillen zijn, want terwijl de onderstroom van Vlaanderen liberaal- conservatief is, zijn Walen over het algemeen socialistisch- links georiënteerd, indien we deze verschillen in visie op samenleving, maatschappij en economie in de wind slaan, stagneert het systeem, de democratische flexibiliteit en het vertrouwen van consument én investeerders(potentiële ondernemingen die zich hier willen komen vestigen).