An independent socio-economic thinktank.

De Crisis is 35 (vandaag 40) Jaar Geleden Begonnen: De Prijs van Welvaart op Krediet

| | |

Terwijl de wereld bang afwacht wanneer de grote depressie zal toeslaan, geven heel wat media, politici en economen de indruk dat de huidige malaise veroorzaakt werd door de malversaties van de financiële wereld enkele jaren geleden. Grote banken en financiële instellingen zijn erdoor over de kop gegaan. Het bleek dat hun winst en rendement vooral op papier bestond. Stilaan wordt het duidelijk dat de politieke overheden van de meeste westerse landen dezelfde praktijk van welvaart op krediet al decennia lang voeren en dat net zoals bij de banken er een eind gekomen is aan dit perpetuum van Ponzi schema's op basis van geldcreatie en leningen.

Een belangrijke aanduiding hiervoor zijn de statistieken van het aantal RVA-uitkeringstrekkers van 1945 tot nu. Wie die grafiek bekijkt, kan niet anders dan het vermoeden krijgen dat er begin jaren 70 een structurele verandering heeft plaats gevonden want sindsdien is het aantal RVA-ers trapsgewijs blijven stijgen. Waarom is dit een belangrijk gegeven? Omdat de RVA grafiek een beetje zoals een koorts thermometer de gezondheid, of eerder het gebrek ervan, van een economie meet. De vraag is, welke is de ziekte? (de correlatie is 0.91).

 

RVA_1945_2011.png

 

 

 

 

 

 

 


 

 Figuur 1 RVA-uitkeringstrekkers 1945 - 2011 (bron RVA). Zie ook http://www.workforall.org/drupal/en/node/349n (2000-2012)

Wishes for 2015

| | |

Het zou leuk zijn indien de werkelijkheid ons optimisme zou evenaren.De werkelijkheid is dat de wereld beweegt maar hij beweegt niet gelijkmatig.

The end of democracy as we know it

| | |

De democratie wordt geblokkeerd door de belangen groepen die ze in het leven geroepen hebben (en die nu in alle geledingen van de samenleving hun organisaties in leven houden met een kluwen van regelgeving en onuitgesproken afspraken). Zelfs Machiavelli had daar waarschijnlijk nog niet aan gedacht. Echte democratie begint onderaan bij de burger (denk aan Zwitserland waar ze al 800 jaar in Obwalden jaarlijks op het marktplein stemmen met de hand). Anders zijn we inderdaad beter af met technocratische halve dictaturen zoals Singapore waar de Sociale Zekerheid structureel werkt (en met kapitalisatie), en niet met een zeer duur systeem waarvan de helft blijft hangen in werkingskosten en gefinancierd wordt met leningen op de volgende generaties. Het ziet er hopeloos uit, maar er zijn ook tekenen dat de huidige malaise de weg vrijmaakt voor een nieuwe toekomst. Het begint bij analyse. Wie door de bomen het bos niet meer ziet, moet afstand nemen. Dan ziet hij de rotte plekken en waar het groen gretig opschiet.

Confederalisme is de enige weg om de linkse PS-dromen te realiseren

| | |

Confederalisme wil zeggen dat Vlamingen en Franstaligen eindelijk het beleid krijgen waar ze voor stemmen. Stemt Wallonië donkerrood, dan verdient Wallonië donkerrood, schrijft Hendrik Vuye (N-VA). 'Confederalisme is de enige mogelijkheid om het PS-programma te realiseren. Dit moet toch de droom zijn van de Parti Socialiste?'

Confederalisme is de enige weg om de linkse PS-dromen te realiseren PS'ers Charles Picque, Paul Magnette, Elio Di Rupo en Laurette Onkelinx. © Belga

Wishes for 2014

| |

 

 

Fiscale fraude en ontwijking

| | |
In zijn bijdrage “Fraudebestrijding zoekt bondgenoten” (DS 19/12) noemt Bart Sturtewagen  het terecht een onverdraaglijke gedachte dat er in ons land voor 30 miljard euro wordt gefraudeerd. Is het gefraudeerd of ontweken? 

Dergelijk bedrag moet ons doen nadenken en het ware beter dat het bedrag beduidend kleiner zou zijn. Alleen is de vraag: welke is hiertoe de meest efficiënte methode? Symptoombestrijding, de standaard aanpak van fraudebestrijders kan volgens ons niet werken zolang men de structurele oorzaken ongemoeid laat. Fraude en belastingontwijking zijn gewoon het gevolg van een overmatige hoge belastingdruk.

Wie is er bang van confederalisme?

| | |

Nu de NVA zijn visie op een meer confederale versie van de Belgische natiestaat publiek heeft gemaakt, regent het commentaren die ons moeten waarschuwen voor allerlei onheil dat dit zou meebrengen. Vreemd, het lijkt erop dat de schrijvers van die commentaren wereldvreemd zijn. Vooreerst is het duidelijk dat de gecentraliseerde natiestaat wereldwijd zijn beste tijd heeft gehad. Het is een structuur die niet langer nodig is. Ze kan zelfs gezien worden als de motor van veel leed en onheil in de laatste 200 jaar. Ze staat ook haaks op de moderne wereld waarbij mobiliteit en internet toelaten dat iedereen zijn geluk en welvaart kan nastreven onafhankelijk van waar dat gebeurt. Wij zijn moderne nomaden. De wereld economie is zodanig verspreid en wereldwijd verstrengeld dat de plaats waar de welvaart creatie gebeurt ondergeschikt is geworden.

Confederalisme is het geheim achter Zwitserse rijkdom

| |

Het zijn niet zozeer de koekoeksklokken, de chocolade en de hagelwitte skipistes die de Zwitsers tot de rijkste burgers van Europa hebben gemaakt. Het is het Zwitsers confederaal model (met belastingconcurrentie) dat die prestatie voor een groot deel op haar actief mag schrijven. Zeker… ook de “directe democratie” (referenda) heeft haar steentje bijgedragen. En rijk zijn ze, die Zwitsers. De maatstaf die voor het meten van rijkdom gebruikt wordt is het bruto binnenlands product (bbp),  dat is de waarde van al wat gedurende een jaar wordt geproduceerd. Dit bedroeg per hoofd van de bevolking op het einde van 2012 voor Zwitserland : 78.881 $. Vergelijk met ons land : 43.651 $ (Bron : IMF). 

De vreemde “fraudelogica” van John Crombez

| | |
Volgens de Schotse filosoof David Hume (1711-1776) kunnen wij, bij het waarnemen van gebeurtenissen, het verband tussen oorzaak en gevolg onmogelijk kennen. Ondertussen weten we wel beter en kan een dergelijk verband in de meeste gevallen wel degelijk achterhaald worden. Maar niet iedereen lijkt hiertoe in staat. Zo beweren heel wat politici (en  journalisten) al jaren, dat fiscale fraude de oorzaak is van onze hoge belastingdruk.  Een efficiënte fraudebestrijding zou  moeten leiden tot hogere overheidsinkomsten, om zo de onhoudbaar hoge belasting op arbeid te verminderen. “Als iedereen betaalt wat rechtvaardig is,…….. dan kunnen we allemaal wat minder betalen” zo schreef DE STANDAARD onlangs (9/03). Deze “fraudelogica” ( het paradepaardje van staatssecretaris voor fraudebestrijding John Crombez) lijkt op eerste zicht zeer aannemelijk. Maar….. klopt zij wel? Is die redenering niet fout?

“Fiscale harmonisering” is het verkeerde antwoord

| |

De OESO vergist zich : “Fiscale harmonisering” is het verkeerde antwoord op een verkeerd gesteld probleem.

De media hebben het de voorbije dagen uitgeschreeuwd : we staan voor een belangrijk etisch en economisch probleem. Grote multinationals betalen weinig of geen belasting, terwijl onze KMO’s niet kunnen ontsnappen aan ons verschroeiend (en wij moeten het durven toegeven) welvaartsvernietigend belastingregime. Die ongelijkheid is ethisch onverantwoord en moet een oplossing vinden, daar is iedereen het over eens. Een moeilijke keuze dringt zich op, althans moeilijk op het eerste gezicht : kiezen we voor meer ethiek via fiscale harmonisering of zijn wij (terecht) bevreesd, dat heel wat internationale bedrijven dan de biezen zullen nemen, naar fiscaal vriendelijkere oordelen, ons achterlatend met meer werkloosheid en minder welvaart? De OESO heeft al laten weten, dat zij uitdrukkelijk kiest voor harmonisering op EU-niveau. Dit is ook het standpunt van onze staatssecretaris voor fraudebestrijding John Crombez.
Of is er een derde weg, waarbij het ethische en het economische kan verzoend worden? Indien ja, dan is harmonisering het verkeerde antwoord op een verkeerd gesteld probleem