Ter gelegenheid van het driejarig bestaan van “WorkForAll” als socio-economische en onafhankelijke denktank, organiseerde WorkForAll een Debatavond op maandag 7 mei 2007 om 19.30 uur in het Internationaal Perscentrum Vlaanderen te Antwerpen, Grote markt 40 met als titel: Eén miljoen jobs gingen verloren de laatste decennia. Hoe kunnen wij ze terughalen? In bijlage de presentaties. Pascal Paepen heeft dit debat en zijn ambitieuse doelstelling toegelicht in "Voor De Dag" van Radio 1.

Debattanten: Koen De Leus (auteur van 'Naar Grijsland: de uitvaart van onze welvaart'), Prof. Jef Vuchelen (VUB), Sonja Teughels (adjunct-directeur kenniscentrum VOKA), Johan Bortier, Directeur UNIZO-studiedienst, Eric Verhulst (Voorzitter WorkForAll). (biografiën onderaan). Moderator: Piet de Pauw (WorkForAll).

Alle goed nieuws shows ten spijt, in werkelijkheid leven 1.2 miljoen mensen van een RVA-uitkering. Telt men de bruggepensioneerden erbij dan is circa een vierde van de beroepsbevolking werkloos of inactief. In de jaren ’70 was dit amper 2 %. Maar daarna is het structureel scheef gelopen. In naam van de solidariteit en herverdeling hebben cliëntelisme en belangengroepen zich in de samenleving genesteld en via een zwellend overheidsapparaat hun macht met behulp van wettelijke middelen vast gelegd. Met een verstikkende wurggreep heeft dit apparaat onze welvaart ondermijnd en de hele samenleving is in drijfzand terecht gekomen. Nog nooit is de armoede zo groot geweest. Nog nooit is de samenleving zo dof geweest. Nog nooit is de stagnatie en zijn de statistische leugens zo groot geweest. Niet alleen de economie lijdt hieronder maar ook de democratie en de morele basis van onze westerse samenleving.<

Op 24 April 2008 organiseerde WorkForAll een debatavond in het Internationaal Perscentrum Vlaanderen te Antwerpen, Grote markt 40 met als titel: Durven doordenken om de werkloosheid uit de wereld te helpen.

Vorig jaar heeft WorkForAll de krijtlijnen uit de doeken gedaan om de welvaart te herstellen. De basis hiervan is een halvering van het overheidsbeslag wat ook inhoudt dat ons wettelijk bestel grondig vereenvoudigd wordt. De MaxTaks is hierin een sleutel element want het raakt de complexiteit van het overheidsapparaat en zijn aanhangels en met al zijn neveneffecten in de kern. Dat belet niet dat dit maar een tussenstap mag zijn. Op termijn kan elke vorm van inkomsten belasting best verdwijnen. Het is niet alleen welvaartsvernietigend, het bestraft ook de burger die zich inzet in de samenleving door zijn arbeid en kapitaal te investeren.

Daarom willen we op deze avond twee maatregelen voorstellen die aantonen dat verandering mogelijk is. Meer nog, het hoeft de belastingsbetaler niets te kosten.

Prof Decoster (KUL) heeft het duidelijk niet voor de vlaktaks (zie o.a. DS 10 November). De basis hypothese hierbij is dat alles bij het oude moet blijven. Als zuivere politieke indicator is de GINI-coefficient daarbij een verdacht criterium. En daar schuilt juist de methodologische fout. Het vervangen van het huidige hyper complexe systeem door een vlaktaks systeem is veel meer dan het vervangen van een manier van belasten door een andere.  De steriele onaantastbaarheid van de cijfertjes raakt de kern van de zaak waarom dit land al een paar decennia de berg afgaat niet .

Ligt de schuld van de huidige zware crisis bij een falen van de vrije markt met o.m. een gebrek aan overheidscontrole of is het de overheid die zelf (ook) in de fout is gegaan? En wat is er precies verkeerd gelopen?  Veel economen, die behoren, tot wat men noemt “De Oostenrijkse economische school” zijn van mening dat de huidige gangbare interpretaties voorbijgaan aan een essentieel aspect, dat tevens de sleutel zou kunnen aanreiken tot een remedie met duurzaam herstel.

In 1986 ontplofte er in Chernobyl een nucleaire reactor. De oorzaak was een ondoordacht ontwerp van deze reactor (in essentie een open lucht reactor) gekoppeld aan menselijke fouten van de operators. In 2008 ontploften de financiële markten. De parallel tussen deze twee catastrofes is vanuit alle gezichtspunten treffend.

"Bestaat er nog ministeriële verantwoordelijkheid in Belgenland? De vraag stelt zich sinds vele jaren. De voormalige minister van buitenlandse zaken en minister van Staat Marc Eyskens heeft daar nochtans al in 1991 een duidelijk antwoord op gegeven. Het antwoord is neen. Niet alleen banken gaan failliet, ook de Belgische staat is failliet. Dat is het resultaat van 20 jaar wanbeheer van ministers die niet gecontroleerd werden door het parlement en het land in een volledige chaos hebben gestort."